Ludwik Dydyński

Grób Ludwika Dydyńskiego na Cmentarzu Powązkowskim

Ludwik Klemens Dydyński (ur. 17 listopada 1868 w Warszawie, zm. 17 września 1944 w Warszawie) – polski lekarz, neurolog i balneolog. Autor kilkudziesięciu prac na temat neurologii, balneologii i historii medycyny.

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Warszawie w 1868 roku, jako syn Teodora Dydyńskiego (1836–1921) i Jadwigi z Wolańskich. Ojciec był profesorem prawa rzymskiego w Szkole Głównej a potem na Uniwersytecie Warszawskim. Matka była córką obywatela ziemskiego z Kujaw. Najstarszy z rodzeństwa; jego bracia Paweł i Konrad byli urzędnikami, brat Edward przewlekle chorował, siostra Zofia zmarła przy porodzie.

Uczył się w gimnazjum w Warszawie, potem studiował w rodzinnym mieście medycynę. Dyplom ukończenia studiów otrzymał 29 listopada 1894 roku. Podczas studiów pracował w zakładzie histologii u Henryka Hoyera, po studiach prowadził tam badania naukowe. 18 stycznia 1895 roku został nadetatowym ordynatorem Kliniki Chorób Umysłowych i Nerwowych w Szpitalu im. Jana Bożego. Rok później został ordynatorem etatowym. 1 października 1899 opuścił Klinikę zniechęcony brakiem możliwości rozwijania kariery naukowej. 11 października 1900 roku razem z Gościckim otworzył Dom Zdrowia dla Chorych Nerwowych pod adresem ul. Bagatela 6.

Po kilku latach rozpoczął budowę sanatorium przy Nowowiejskiej 28. Po otwarciu działało jako Sanatorjum i Zakład wodoleczniczy D-ra L. Dydyńskiego.

Od 1917 roku pracował w Dyrektoriacie Służby Zdrowia w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, w referacie Zakładów Leczniczych. 1 marca 1919 roku otrzymał awans na starszego referenta i kierownika Wydziału Zdrojowisk w Ministerstwie Zdrowia Publicznego. Współorganizator i późniejszy prezes (do 1928) spółki akcyjnej Towarzystwa „Zdroje Polskie”. Radny miasta Warszawy z ramienia Stowarzyszenia Lekarzy Polskich. Członek Rady Izby Lekarskiej Warszawsko-Białostockiej w latach 1932-1934. Działacz Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności, prezes WTD w latach 1928-1935.

Był redaktorem i wydawcą czasopisma „Neurologia Polska”, redaktorem czasopisma „Medycyna”, wydawanego w latach 1930–1939.

W 1937 roku, w wieku 70 lat, doznał udaru mózgu. Zrezygnował wtedy z kierowania lecznicą przy Nowowiejskiej i sprzedał ją starostwu. Zajął się wówczas historią medycyny; opracował Historię Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności i Zarys stuletnich dziejów Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego (1820–1920), drukowany w częściach w „Medycynie” w roku 1938.

Z pierwszego małżeństwa z Wacławą Frąckiewicz urodziły się córki Anna, po mężu Paszkowska i Krystyna, po mężu Henneberg. Z drugiego małżeństwa z Idą Kuczyńską urodziła się Maria.

Podczas okupacji utrzymywał się z opłat czynszowych domu przy Alei Niepodległości i opiekował się wnukami córki, Anny, aresztowanej z mężem przez Gestapo. Podczas ewakuacji z Alei Niepodległości pozostał w mieszkaniu; przekazany do punktu PCK, a potem do Szpitala Dzieciątka Jezus, tam zmarł. Pochowany w zbiorowej mogile, po wojnie ekshumowany i pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w grobie rodzinnym (kwatera Y, rząd 2, miejsce 17)[1].

Wybrane praceEdytuj

  • „Badania graficzne skurczów mięśniowych w stanach normalnych i patologicznych oraz o odczynie zwyrodnienia na podstawie badań myograficznych”. W: Prace I-go Zjazdu neurologów, psychiatrów i psychologów polskich. Warszawa, 1910 ss. 323-330
  • Co dla dobra i przyszłości naszych uzdrowisk uczynić należy. Now Społ Lek 12, 8, s. 132-134 (1938)
  • Lekarze a znachorzy. Medycyna 12, 8, ss. 290-293 (1938)
  • Nerw sympatyczny. W: Podręcznik histologii ciała ludzkiego. Warszawa 1901

PrzypisyEdytuj

  1. Cmentarz Stare Powązki: TEODOR DYDYŃSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-05-15].

BibliografiaEdytuj

  • Piotr Szarejko: Słownik lekarzy polskich XIX wieku. Tom 1. Warszawa: Towarzystwo Lekarskie Warszawskie, 1991, s. 157-159.