Ulica Bagatela w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Bagatela – ulica w warszawskiej dzielnicy Śródmieście, biegnąca od Alej Ujazdowskich do placu Unii Lubelskiej.

Ulica Bagatela w Warszawie
Śródmieście
Ilustracja
Ulica Bagatela, widok z od Alej Ujazdowskich
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Długość 300 m
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg 0 m Al. Ujazdowskie

ul. Belwederska

Ikona ulica z lewej.svg 180 m ul. Flory
Ikona ulica rondo.svg 300 m pl. Unii Lubelskiej
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ulica Bagatela w Warszawie
Ulica Bagatela w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ulica Bagatela w Warszawie
Ulica Bagatela w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Ulica Bagatela w Warszawie
Ulica Bagatela w Warszawie
Ziemia52°12′49,0″N 21°01′28,0″E/52,213611 21,024444

HistoriaEdytuj

Ulica powstała na przełomie XVIII/XIX wieku jako droga od traktu mokotowskiego do wąwozu przy Belwederze. Pierwotnie nosiła nazwę ul. Okopowej[1].

Ok. 1780 Marcello Bacciarelli zbudował przy ulicy pawilon ogrodowy przebudowany w latach 1789–1793 na willę według projektu Jana Chrystiana Kamsetzera[1]. W 1818 odkupił ją Szymon Chovot i założył tu rezydencję ogródkową „Bagatela”, która w 1870 dała nazwę całej ulicy[2].

W latach 1884–1890 zachodnia część ulicy została przekształcona w ogród zoologiczny, później park, rozparcelowany po 1901.

Po 1910 przy ulicy w rejonie placu Unii Lubelskiej wzniesiono zachowane do dziś wysokie, wielkomiejskie kamienice. Za najciekawszą z nich uznać należy wystawioną w 1912 pod numerem 14, dla Adama Bromke, według projektu budowniczego A. Daniszewskiego.

Kamienica ta otrzymała trzy elewacje: od Bagateli, placu Unii Lubelskiej i alei Jana Chrystiana Szucha. Jej elewację ozdobiły detale utrzymane w duchu neobaroku, dodatkowo fasadę urozmaicił środkowy wykusz z balkonami po bokach, zwieńczony szczytem, oraz dwa narożne wykusze przechodzące w wieżyczki nakryte cebulastymi hełmami.

22 stycznia 1921 w kamienicy Wildera pod nr 10 urodził się Krzysztof Kamil Baczyński, co upamiętnia tablica wmurowana w styczniu 1981[3]. W 1938 przy ul. Bagatela 3 władze szwedzkie wybudowały poselstwo.

Zabudowa ulicy w większości przetrwała II wojnę światową[4].

W latach 50. u zbiegu z Alejami Ujazdowskimi ustawiono jedną z tablic Tchorka, upamiętniającą egzekucje ludności cywilnej w pierwszych dniach powstania warszawskiego na terenie znajdującego się tam ogrodu jordanowskiego.

W okresie PRL w kamienicy Adama Bromke (nr 14) mieścił się pierwszy w Polsce Klub Międzynarodowej Prasy i Książki[5].

Ważniejsze obiektyEdytuj

  • Ambasada Szwecji (nr 3)
  • Kamienica Hieronima Wildera (nr 10)
  • Kamienica Adama Bromke (nr 14)

PrzypisyEdytuj

  1. a b Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 14.
  2. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 136. ISBN 978-83-62189-08-3.
  3. Wiesław Budzyński: Śladami Baczyńskiego. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2009, s. 25. ISBN 978-83-88477-92-8.
  4. Jacek Wołowski: Moja Warszawa. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1979, s. 161. ISBN 83-01-00062-7.
  5. Kronika wydarzeń w Warszawie 1 X–31 XII 1983. „Kronika Warszawy”. 2(58), s. 192, 1984. 

BibliografiaEdytuj