Ulica Flory w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Flory – ulica na warszawskim Ujazdowie, biegnąca od ul. Klonowej do ul. Bagatela.

Ulica Flory w Warszawie
Ujazdów
Ilustracja
Ulica Flory przy ul. Klonowej
Państwo

 Polska

Miejscowość

Warszawa

Długość

140 m

Przebieg
Ikona ulica początek T.svg 0 m ul. Klonowa
Ikona ulica koniec T.svg 140 m ul. Bagatela
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Flory w Warszawie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Ulica Flory w Warszawie”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Flory w Warszawie”
Ziemia52°12′45,9″N 21°01′26,4″E/52,212750 21,024014

HistoriaEdytuj

Ulica została wytyczona w roku 1900 podczas parcelacji zachodniej części posiadłości „Bagatela”, należącej niegdyś do malarza Marcella Bacciarellego.

W roku 1912 ulica została skanalizowana; równolegle wybudowano do roku 1914 pięć kamienic po nieparzystej stronie ulicy (stronę nieparzystą zajmowały tereny ogrodu „Bagatela”, oraz wylot ul. Bacciarellego, skróconej po roku 1945). Jedną z wybudowanych wtedy kamienic zaprojektowali wybitni architekci: Karol Jankowski i Franciszek Lilpop (nr. 1).

Pamiątkowa nazwa ulicy, pochodząca prawdopodobnie od imienia Flory, bogini kwiatów, została nadana w 1933[1] i najpewniej pozostawała w związku z pobliską siedzibą Towarzystwa Ogrodniczego Warszawskiego przy ul. Bagatela[2].

W latach 1934–1935 u zbiegu z Klonową wybudowano kamienicę doktora Jana Edmunda Reymana – współzałożyciela Warszawskiej Kooperatywy Mieszkaniowej oraz wykładowcy Wyższej Szkoły Handlowej w Warszawie (obecnie Szkoła Główna Handlowa). Autorem projektu kamienicy był Romuald Gutt; wprowadził charakterystyczne dla swojej twórczości oblicowanie elewacji szarą cegłą oraz wykusze zdobiące fasadę. Dom jako jedyny przy ulicy został całkowicie zburzony podczas ostatniej wojny; pozostałe kamienice do dziś stanowią cenny przykład zwartej zabudowy śródmieścia Warszawy.

Ważniejsze obiektyEdytuj

  • Zespół Rezydencji Belweder Klonowa Kancelarii Prezydenta RP (nr 2)
  • Kamienica Gessnera (nr 3)

PrzypisyEdytuj

  1. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 90. ISBN 83-86619-97X.
  2. Jerzy Kasprzycki: Warszawa sprzed lat (1900-1939). Warszawa: Wydawnictwo „Kraj”, 1989, s. 49.

BibliografiaEdytuj