Otwórz menu główne
Zobacz też: Ludwik Szenderowski (1905–1993).

Ludwik Szenderowski senior (ur. 24 sierpnia 1873, zm. 23 maja 1933[1]) – pionier ruchu ewangelicznych chrześcijan w Polsce, duchowny i do śmierci lider tej wspólnoty religijnej w II Rzeczypospolitej.

Ludwik Szenderowski
Data urodzenia 24 sierpnia 1873
Data śmierci 23 maja 1933
Wyznanie Ewangelikalizm
Kościół Związk Słowiańskich Zborów Ewangelicznych Chrześcijan i Baptystów

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z rodziny agronoma. Ukończył szkołę techniczną w Kijowie i pracował na kolei[1]. W trakcie pobytu w Rosji związał się w 1908 z Ogólnorosyjskim Związkiem Ewangelicznych Chrześcijan założonym przez Jana Prochanowa. Po I wojnie światowej został przełożonym Zboru Ewangelicznych Chrześcijan w Warszawie. W 1924 objął po Karolu Władysławie Strzelcu funkcję prezesa Związku Słowiańskich Zborów Ewangelicznych Chrześcijan i Baptystów i pełnił ją do 1927. W 1927 po zalegalizowaniu tego związku wyznaniowego został z jego ramienia duszpasterzem w Wojsku Polskim. W latach 1931–1932 redagował czasopismo „Ewangeliczny Chrześcijanin”[2].

Donosił przedwojennym władzom na inne wyznania ewangelikalne, zwłaszcza zielonoświątkowców i domagał się od władz, aby zabroniły im działalności[3].

Był ojcem Ludwika Szenderowskiego juniora (1905–1993), który po nim przejął stanowisko zwierzchnika Związku Słowiańskich Zborów Ewangelicznych Chrześcijan i Baptystów[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Szenderowski Ludwik [w:] Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, Jacek Maria Majchrowski (red.) i inni, Warszawa: „BGW”, 1994, s. 206, ISBN 83-7066-569-1, OCLC 833968368.
  2. a b Zieliński 2014 ↓, s. 350.
  3. Mironczuk 2015 ↓, s. 68-70.

BibliografiaEdytuj