Młot bojowy

Młot bojowy, także obuch – jedna z najstarszych form broni obuchowej używana od czasów prehistorycznych do średniowiecza. Składał się z jednego lub dwóch bijaków o różnym kształcie, kamiennych, później metalowych, osadzonych na trzonie, zwykle drewnianym o długości 60 cm – 2 m. Używany był − zarówno przez piechotę, jak i rycerstwo (w tym drugim przypadku najczęściej jako broń jednoręczna) − i służył głównie do rozbijania uzbrojenia ochronnego przeciwnika[1].

Młot bojowy
Głowica młota bojowego

Od młota bojowego wywodzą się prawdopodobnie różne typy młotów rycerskich (np. nadziak), ulepszonych w XV i XVI wieku, o ostrych uformowanych bijakach, przystosowanych do walki z przeciwnikiem ubranym w kolczugę. Bijaki kształtem przypominały masywny dziób, dla którego we Francji broń tę zwano bec-de-corbin (wroni dziób) lub bec-de-faucon (sokoli dziób)[2].

Piechota szwajcarska do XVI wieku używała młotów bojowych osadzonych na długich, nawet 2-metrowych drzewcach[3].

W mitologii skandynawskiej występuje jako boski młot ThoraMjølner, popularny jako symbol religijny, amulet, a także godło heraldyczne.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. PWN Leksykon, s. 179.
  2. J. Hradský, P. Habáň, Czar broni białej, s. 126.
  3. J. Hradský, P. Habáň, Czar broni białej, s. 127.

LiteraturaEdytuj

  • Juraj Hradský, Pavel Habáň: Czar broni białej. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 2001. ISBN 83-11-09254-0.
  • Marcin Kamler (red.): PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2001. ISBN 83-01-13506-9.
  • Włodzimierz Kwaśniewicz: 1000 słów o broni białej i uzbrojeniu ochronnym. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1981. ISBN 83-11-06559-4.