Otwórz menu główne

Maciej Puchalak (ur. 13 lutego 1871 w Mościskach, zm. 16 sierpnia 1929 w Poznaniu) – generał brygady Wojska Polskiego.

Maciej Puchalak
Matthias Puchalak
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1871
Mościska, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 16 sierpnia 1929
Poznań, Polska
Przebieg służby
Lata służby 1892-1927
Siły zbrojne c. i k. Armia
c. k. Obrona Krajowa

Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie

Jednostki 20 Dywizja Piechoty
25 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej Signum Laudis (w czasie wojny) Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Jubileuszowy Wojskowy

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 13 lutego 1871 roku w Mościskach, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana i Agnieszki z Marków. Ukończył osiem klas gimnazjum i cztery semestry studiów prawniczych[1].

25 stycznia 1892 rozpoczął służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii, w charakterze jednorocznego ochotnika. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1894 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał przydział w rezerwie do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 77 w Przemyślu[2]. W tym samym roku został powołany do służby zawodowej w c. k. Obronie Krajowej i wcielony do Pułku Piechoty Obrony Krajowej Stanisławów Nr 20 w Stanisławowie[3]. Jako oficer zawodowy otrzymał starszeństwo w stopniu podporucznika z dniem 1 listopada 1895 roku[4]. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1898 roku. W latach 1898-1905 był przydzielony do Komendy Okręgu Uzupełnień Obrony Krajowej Nr 20 w Stanisławowie, pozostając oficerem LIR 20[5][6]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 lutego 1918 roku,

W 1907 ukończył Szkołę Korpuśną. W 1909 kapitan. Do 1912 dowodził kompanią. Potem służył w komendzie uzupełnień w Wiedniu. Podczas I wojny światowej w 1915 dowódca batalionu na froncie rosyjskim, potem dowódca batalionu marszowego Landsturmu, batalionu polowego i zapasowego. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1915 roku. W latach 1916-1918 jego oddziałem macierzystym był 1 Pułk Piechoty Obrony Krajowej (w 1917 roku przemianowany na Pułk Strzelców Nr 1)[7][8].

W Wojsku Polskim od listopada 1918, komendant Stacji Zbornej Wolska Polskiego w Bohuminie. Od 30 grudnia 1918 do 17 września 1919 roku oraz od 15 maja do 7 lipca 1920 dowodził 17 pułkiem piechoty. 5 kwietnia 1919 roku został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lutego 1918 roku i mianowany dowódcą 17 pp z dniem 1 listopada 1918 roku[9]. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia tego roku w stopniu pułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej[10]. W międzyczasie (od września 1919 roku do maja 1920 roku) był członkiem Komisji Regulaminowej Centralnej Komisji Wyszkolenia w Ministerstwie Spraw Wojskowych. 24 listopada 1920 roku ponownie w składzie Komisji Regulaminów. 15 grudnia tego roku powierzono mu pełnienie obowiązków szefa Sekcji I Piechoty w Departamencie I Broni Głównych i Wojsk Taborowych MSWojsk.[11] W 1921 ukończył kurs dowódców.

1 września 1921 został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 20 Dywizji Piechoty w Słonimie. Od 20 marca 1922 dowódca piechoty dywizyjnej 25 Dywizji Piechoty w Kaliszu[12][13]. 3 maja 1922 roku zweryfikowany został w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów piechoty. 1 grudnia 1924 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 16. lokatą w korpusie generałów[14]. Z dniem 1 marca 1927 roku został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia 1927 tego roku został przeniesiony w stan spoczynku[15]. Mieszkał w Poznaniu[16]. Tam zmarł 16 sierpnia 1929 roku[17][18].

Był żonaty z Pauliną z Mandlów[19].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Stawecki 1994 ↓, s. 267.
  2. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1894 ↓, s. 317, 483.
  3. Rocznik oficerski c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1895 ↓, s. 92, 309.
  4. Rocznik oficerski c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1896 ↓, s. 92, 317.
  5. Rocznik oficerski c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1899 ↓, s. 64, 123, 387.
  6. Rocznik oficerski c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1905 ↓, s. 81, 127, 417.
  7. Lista starszeństwa c. i k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1916 ↓, s. 19.
  8. Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 55, 207.
  9. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 43 z 17 kwietnia 1919 roku, poz. 1385.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 29 maja 1920 roku, s. 381.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 23 z 11 czerwca 1921 roku, s. 1043.
  12. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 104, 284, 395.
  13. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 77, 119.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 730.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1927 roku, s. 37, 44.
  16. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 880.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1930 roku, s. 38.
  18. Stawecki 1994 ↓, s. 267-268, autor podał błędnie, że Maciej Puchalak zmarł w 1931 roku.
  19. Stawecki 1994 ↓, s. 268.
  20. a b c d e f Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 207.

BibliografiaEdytuj

  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1894. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, styczeń 1894.
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1895. Wiedeń: luty 1895.
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1896. Wiedeń: styczeń 1896.
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1899. Wiedeń: styczeń 1899.
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1905. Wiedeń: styczeń 1905.
  • Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1916. Wiedeń: 1916.
  • Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1918. Wiedeń: 1918.
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-02-09].
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Henryk Piotr Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. T. 2 M-Ż. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 2001. ISBN 83-87103-81-0.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
  • Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6.