Otwórz menu główne

Magnar Solberg

biathlonista norweski

Magnar Solberg (ur. 4 lutego 1937 w Soknedal) – norweski biathlonista, trzykrotny medalista olimpijski i pięciokrotny medalista mistrzostw świata.

Magnar Solberg
Ilustracja
Od lewej: Aleksandr Tichonow, Magnar Solberg i Władimir Gundarcew
Data i miejsce urodzenia 4 lutego 1937
Soknedal, Norwegia
Klub Heimevernsdistrikt 12
Wzrost 180 cm
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Norwegia
Igrzyska olimpijskie
złoto Grenoble 1968 b.indywidualny
złoto Sapporo 1972 b.indywidualny
srebro Grenoble 1968 sztafeta
Mistrzostwa świata
srebro Zakopane 1969 sztafeta
srebro Östersund 1970 sztafeta
srebro Hämeenlinna 1971 sztafeta
brąz Zakopane 1969 b.indywidualny
brąz Hämeenlinna 1971 b.indywidualny

KarieraEdytuj

Pierwszy sukces w karierze osiągnął w 1968 roku, kiedy zdobył dwa medale na igrzyskach olimpijskich w Grenoble. Najpierw zwyciężył w biegu indywidualnym, wyprzedzając dwóch reprezentantów ZSRR: Aleksandra Tichonowa i Władimira Gundarcewa. Ponadto razem z Olą Wærhaugiem, Olavem Jordetem i Jonem Istadem zdobył srebrny medal w sztafecie. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Zakopanem bieg indywidualny ukończył na trzeciej pozycji, plasując się za Aleksandrem Tichonowem i Rinatem Safinem. W sztafecie Norwegowie w składzie: Jon Istad, Ragnar Tveiten, Magnar Solberg i Esten Gjelten ponownie zajęli drugie miejsce.

Podczas mistrzostw świata w Östersund w 1970 roku nie wystąpił indywidualnie. Był za to członkiem sztafety, która wywalczyła tam srebrny medal. Oprócz niego w skład sztafety weszli Tor Svendsberget, Ragnar Tveiten i Esten Gjelten. Kolejne dwa medale wywalczył na mistrzostwach świata w Hämeenlinna w 1971 roku. W biegu indywidualnym ponownie był trzeci, tym razem ulegając Dieterowi Speerowi z NRD i Aleksandrowi Tichonowowi. Dzień później Norwegowie w składzie: Svendsberget, Tveiten, Solberg i Ivar Nordkild zdobyli srebrny medal.

Ostatni sukces osiągnął w 1972 roku, zdobywając złoty medal w biegu indywidualnym podczas igrzysk olimpijskich w Sapporo. W zawodach tych wyprzedził Hansjörga Knauthe z NRD i Larsa-Görana Arwidsona ze Szwecji. Został tym samym pierwszym w historii (i do 2018 r. jedynym) biathlonistą, który obronił tytuł mistrza olimpijskiego w tej konkurencji. Jednocześnie był pierwszym Norwegiem, który zwyciężył na igrzyskach w biegu indywidualnym. W sztafecie Norwegowie nie zdobyli medalu, kończąc rywalizację na czwartej pozycji. Był to jedyny start Solberga na międzynarodowej imprezie tej rangi, w którym nie wywalczył żadnego medalu.

W 1968 roku zdobył nagrodę Morgenbladets Gullmedalje, był członkiem Trondhjems Skytterlag. W 1972 roku był też chorążym reprezentacji Norwegii na ZIO 1972[1].

Po zakończeniu kariery pracował między innymi jako policjant.

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskieEdytuj

Rok Miejscowość Konkurencje
IN SP PU MS RL RM
1968 Grenoble 1. nd. nd. nd. 2. nd.
1972 Sapporo 1. nd. nd. nd. 4. nd.

Mistrzostwa świataEdytuj

Rok Miejscowość Konkurencje
IN SP PU MS RL RM
1969 Zakopane 3. nd. nd. nd. 2. nd.
1970 Östersund nd. nd. nd. 2. nd.
1971 Hämeenlinna 3. nd. nd. nd. 2. nd.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj