Michał Żórawski

polski dyplomata

Michał Wincenty Żórawski (ur. w 1939, zm. 27 marca 2012 w Józefowie) – polski dyplomata, pierwszy konsul III RP W Moskwie, konsul generalny, Minister Pełnomocny w Moskwie, Kaliningradzie i Charkowie.

Michał Żórawski
Data urodzenia 1939
Data i miejsce śmierci 27 marca 2012
Józefów
p.o. Konsula Generalnego RP w Kaliningradzie
Okres od 1996
do 1997
Poprzednik Jan Kostrzak
Następca Andrzej Janicki-Rola
Konsul Generalny RP w Charkowie
Okres od 1998
do 2003
Poprzednik Zdzisław Nowicki
Następca Jarosław Książek
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Grób dyplomaty Michała Żórawskiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

ŻyciorysEdytuj

Ukończył studia historyczne[1] na Uniwersytecie Warszawskim i prawo[2].

W stanie wojennym pracował jako kierowca taksówki bagażowej. Był działaczem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie.

W latach 1990–1996 był konsulem generalnym w Rosji (Moskwa), 1996–1997 p.o. konsula generalnego w Kaliningradzie, a w latach 1998–2003 konsulem generalnym RP w Charkowie.

W okresie służby dyplomatycznej zajmował się wyjaśnianiem prawdy katyńskiej i pomocą Polakom na Wschodzie. Przy pomocy zaprzyjaźnionych dziennikarzy (Leona Bójki z Gazety Wyborczej i Gennadija Żaworonkowa z „Moskowskich Nowosti”) udało mu się m.in. ustalić że jeńcy uwięzieni w Starobielsku spoczywają pod Charkowem, na Ukrainie.

Zajmował się także poszukiwaniem śladów Polaków aresztowanych przez NKWD[3]. Przyczynił się m.in. do odnalezienia grobów polskich oficerów w Miednoje, a także ustalenia miejsc pochówku przywódców Polski Podziemnej (na cmentarzu Dońskim w Moskwie) dowódcy AK gen. Leopolda Okulickiego i Stanisława Jasiukowicza – wicepremiera, zastępcy Delegata Rządu RP na kraj (skazanych w tzw. procesie „szesnastu” w Moskwie w 1945), a także grobu ostatniego Komendanta Okręgu AK Lublin płk. Kazimierza Tumidajskiego. Odnalazł też mogiłę szwedzkiego dyplomaty Raoula Wallenberga, który uratował w 1944 w Budapeszcie tysiące Żydów[4].

Po wielomiesięcznych poszukiwaniach, w maju 1992, udało mu się odzyskać jedenaście sztandarów polskiego wojska zdobytych przez Armię Radziecką po 17 września 1939.

Postanowieniem prezydenta Bronisława Komorowskiego z 30 marca 2011 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi w upowszechnianiu prawdy katyńskiej”[5], którym udekorowano go w czasie uroczystości 4 kwietnia 2011[6]. Był wyróżniony także medalem za pomoc Kościołowi katolickiemu na Wschodzie. W maju 2009 uhonorowany został „Medalem Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej”[7].

W 2007 opublikował książkę „Moskwa 1990 – 1996. Wspomnienia pierwszego konsula III RP w Moskwie” (Warszawa: Agencja Wydawnicza „Cinderella Books”, 2007, ​ISBN 83-7339-058-8​, ​ISBN 83-7339-053-7​ seria Bez Retuszu).

Miał żonę i dwie córki.

Pochowany został 3 kwietnia 2012 na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 49-1-1/2)[8].

PrzypisyEdytuj

  1. Michał Żórawski nekrolog. wyborcza.pl, 3 kwietnia 2012. [dostęp 3 kwietnia 2012].
  2. Michał Żórawski nekrolog. wyborcza.pl, 31 marca 2012. [dostęp 3 kwietnia 2012].
  3. Krystyna Kurczab-Redlich: Prywatne śledztwo katyńskie. wprost.pl „Wprost” nr 15 2006. [dostęp 3 kwietnia 2012].
  4. Michał Żórawski Moskwa 1990-1996. Wspomnienia pierwszego konsula III RP w Moskwie (omówienie książki). poczytaj.pl. [dostęp 8 kwietnia 2012].
  5. M.P. z 2011 r. nr 64, poz. 641
  6. Lista odznaczonych za upowszechnienie prawdy o Katyniu. prezydent.pl, 4 kwietnia 2011. [dostęp 3 kwietnia 2012].
  7. Anna Ambroziak: Kto odnowi cmentarz w Katyniu?. naszdziennik.pl, 25 maja 2009. [dostęp 3 kwietnia 2012].
  8. Cmentarz Stare Powązki: BOLESŁAW ŻÓRAWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-06-26].

BibliografiaEdytuj