Michaił Wielikanow

Michaił Dmitriewicz Wielikanow, ros. Михаил Дмитревич Великанов (ur. 27 grudnia 1892?/ 8 stycznia 1893 w Nikolskoje w guberni riazańskiej, zm. 27 lipca 1938 w Moskwie) – komandarm II rangi Armii Czerwonej.

Michaił Wielikanow
Михаил Дмитриевич Великанов
komandarm II rangi komandarm II rangi
Data i miejsce urodzenia

8 stycznia 1893
Nikolskoje

Data i miejsce śmierci

29 lipca 1938
Moskwa

Przebieg służby
Lata służby

1914–1938

Siły zbrojne

Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Red star.svg Armia Czerwona

Jednostki

436 Nowoładoski Pułk Piechoty, 2 Symbirski Pułk Piechoty, 25 Dywizja Strzelecka, 20 Penzeńska Dywizja Strzelecka, Zabajkalski Okręg Wojskowy

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji

Odznaczenia
Order Czerwonego Sztandaru

ŻyciorysEdytuj

Urodzony w rodzinie cerkiewnego psalmisty. Był nauczycielem domowym. W wojsku carskim od 1914. Ukończył Szkołę Chorążych w 1915. Uczestnik I wojny światowej. Nagrodzony za walki kilkoma orderami.

W Armii Czerwonej od lutego 1918. Dowodził kompanią, batalionem, pułkiem, 1 Brygadą Dywizji Żelaznej. Walczył z białymi o Symbirsk pełniąc obowiązki dowódcy 25 Dywizji Strzeleckiej. Był dowódcą Ufińskiej Grupy Wojsk, dowódcą obrony Orenburga, potem dowódcą 20 Dywizji Strzeleckiej i dowódcą Grupy Uderzeniowej 10 Armii.

Po wojnie domowej na wysokich stanowiskach dowódczych. W partii od 1924. Od grudnia 1933 dowódca Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego, od czerwca 1937 Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego. W listopadzie 1935 roku został mianowany komkorem, a 15 czerwca 1937 roku komandarmem II rangi.

27 listopada 1937 usunięty ze stanowiska, 20 grudnia aresztowany za szpiegostwo i udział w terrorystycznej organizacji kontrrewolucyjnej. Skazany i w tym samym dniu rozstrzelany. Rehabilitowany 1 września 1956 roku.

Odznaczony: Orderem Czerwonego Sztandaru, Czerwonego Sztandaru Azerbejdżanu i Czerwonego Sztandaru Armenii.

BibliografiaEdytuj