Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy polskiego prawnika. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu.

Mieczysław Bilek ps. Mirosław (ur. 18 czerwca 1893 w Łodzi, zm. 29 maja 1943 w Warszawie) – polski prawnik i urzędnik państwowy, prezydent Radomia (1921)[1], Gdyni (1929–1931) i przewodniczący Stronnictwa Demokratycznego (1942–1943).

Mieczysław Bilek
Data i miejsce urodzenia 18 czerwca 1893
Łódź
Data i miejsce śmierci 29 maja 1943
Warszawa
Prezes Stronnictwa Demokratycznego
Okres od maja 1942
do 29 maja 1943
Przynależność polityczna Stronnictwo Demokratyczne
Poprzednik Stanisław Więckowski
Następca Jerzy Makowiecki
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Otwarcie wystawy prac malarskich Andrzeja Olesia w Pałacu Sztuki w Krakowie. Widoczni od lewej: sekretarz Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie Artur Schroeder, artysta malarz Andrzej Oleś, wicewojewoda krakowski Mieczysław Bilek, pani Kwaśniewska, wojewoda krakowski Mikołaj Kwaśniewski, prezydent Krakowa Władysław Belina-Prażmowski, wiceprezydent Krakowa Witold Ostrowski, wiceprezydent Krakowa Stanisław Klimecki.

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Był synem urzędnika pocztowego Tymoteusza i Walerii z Fedeckich. Studiował prawo na Uniwersytetach w Piotrogrodzie i Charkowie, gdzie włączył się w działalność polskich stowarzyszeń liberalnych. Był m.in. wiceprezesem Unii Stowarzyszeń Postępowej Inteligencji "Filarecja". Podczas studiów pisywał do "Głosu Polskiego" i "Dziennika Pietrogrodzkiego". Po powrocie do kraju pracował w administracji rządowej, m.in. jako starosta jędrzejowski (1924–1927) oraz białostocki (najpierw powiatowy, później grodzki: 1927–1928[2]). Od 1928 pełnił obowiązki delegata rządu RP przy Zarządzie Miejskim Gdyni. Od 1929 do 1931 był prezydentem Gdyni. W 1931 uzyskał nominację na wicewojewodę krakowskiego. Z tego stanowiska we wrześniu 1933 został przeniesiony w stan nieczynny[3]. Od 1933 zatrudniony w Banku Gospodarstwa Krajowego.

Pod koniec lat 30. związany z OZN, którego członkiem pozostał do wybuchu II wojny światowej. W 1939 wybrany w skład Zarządu Głównego SD, po aresztowaniu płk. Więckowskiego w maju 1942 objął obowiązki przewodniczącego partii. 15 maja 1943 aresztowany przez Gestapo w warszawskiej kawiarni Fuscha na Ochocie[4], został zamordowany w ruinach getta warszawskiego.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Sebastian Piątkowski, Radom - zarys dziejów miasta, Radom: Społeczny Komitet Ratowania Zabytków, 2000, ISBN 83-914912-0-X.
  2. Wojewodowie białostoccy. W: Z dziejów województwa białostockiego w okresie międzywojennym. Białystok: 1999, s. 29.
  3. Zmiany w administracji na wyższych stanowiskach wojewódzkich. „Głos Mazowiecki”, s. 4, Nr 206 z 12 września 1933. 
  4. (aut. Wiesław Balcerak et al.), Vademecum wiedzy o Stronnictwie Demokratycznym: Stronnictwo Demokratyczne w działaniu wczoraj i dziś, Centralny Ośrodek Kształcenia Kadr Stronnictwa Demokratycznego im. Stanisław Kulczyńskiego, Warszawa 1984, s. 21 (informacja o aresztowaniu przy ul. Filtrowej 62)
  5. M.P. z 1930 r. nr 260, poz. 352

BibliografiaEdytuj

  • Henryk Wosiński, Podstawowe fakty z historii Stronnictwa Demokratycznego, Warszawa 1964
  • Henryk Wosiński, Stronnictwo Demokratyczne w latach II wojny światowej, Warszawa 1980
  • Antoni Czubiński, Stronnictwo Demokratyczne (1937-1989): zarys dziejów, Poznań 1998
  • Andrzej Krzysztof Kunert, Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, tom I, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1987, s. 40-41