Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy polskiego emigranta. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Mikołaj Potocki herbu Pilawa (ur. 28 lutego 1845 r. w Tulczynie, zm. 3 czerwca 1921 r. w Paryżu) — hrabia[1] we Francji znany jako Félix-Nicolas Potocki.

Mikołaj Potocki
Mikołaj Szczęsny Potocki
Félix-Nicolas Potocki
Herb
Pilawa
Rodzina Potoccy herbu Pilawa
Data i miejsce urodzenia 28 lutego 1845
Tulczyn
Data i miejsce śmierci 3 czerwca 1921
Paryż
Ojciec Mieczysław Potocki
Matka Emilia Świeykowska
Żona

Emmanuela Maria Carolina Pignatelli di Cerchiara

Odznaczenia
Order Krzyża Takowy I klasy (Serbia)
Należący do Mikołaja Potockiego Hôtel Potocki w Paryżu

Syn Mieczysława Potockiego i Emilii Świeykowskiej herbu Trzaska.

W 1861 roku zamieszkał we Francji, do której przybył wraz ze skonfliktowaną z jego ojcem matką. W 1872 roku Mikołaj ożenił się z Emmanuelą Pignatelli di Cerchiara[2], córką dawnego ambasadora Królestwa Neapolu w Rosji. Po śmierci ojca w 1878 roku, mimo złych relacji pomiędzy nimi, odziedziczył na mocy testamentu jego gigantyczny majątek.

W latach 80. XIX w. w pałacu Hôtel Potocki przy av. de Friedland 27 w Paryżu, jego żona urządziła znany w Paryżu salon literacki, w którym gromadziło się tzw. braterstwo Machabeuszy, w tym Jacques-Émile Blanche, Jean Béraud, Paul Bourget, Albert Cahen, Elme-Marie Caro, Charles Ephrussi, Jean-Louis Forain, Henri Gervex, Frédéric Mistral, Guy de Maupassant, Robert de Montesquiou, Samuel Pozzi, Gustave Schlumberger, Charles-Marie Widor. Małżeństwo żyło osobno i Mikołaj głównie zajmował się polowaniem w lasach wokół swojego ulubionego pałacu La Grange Colombe pod Rambouillet, gdzie między innymi w 1907 roku gościł pianistę Artura Rubinsteina, który opisał to spotkanie we wspomnieniach.

W 1905 otrzymał serbski Krzyż Wielki Orderu Krzyża Takowy[1].

Zmarł bezpotomnie przekazując swój majątek i dzieła sztuki dalekiemu krewnemu Alfredowi Potockiemu z Łańcuta[3], który roztrwonił go po 1945 roku.

Mikołaja Potockiego pochowano na cmentarzu w Montrésor we Francji.

BibliografiaEdytuj

  • Jerzy Łojek, "Potomkowie Szczęsnego. Dzieje fortuny Potockich z Tulczyna 1799-1921", Wydawnictwo Lubelskie

PrzypisyEdytuj

  1. a b Jerzy Sewer Dunin-Borkowski: Almanach Błękitny. Warszawa: 1908, s. 753.
  2. Genealogia dynastyczna, genealogia.grocholski.pl [dostęp 2017-11-18].
  3. Francuskie pałace Potockich. Wakacje z historią cz. 11, wyborcza.pl [dostęp 2017-11-18] (pol.).