Milan Simonović

serbski polityk i adwokat

Milan Simonović (cyr. Милан Симоновић, ur. 17 sierpnia 1881 w Varvarinie – zm. 13 września 1940 w Belgradzie[1]) – serbski i jugosłowiański prawnik i polityk, minister d.s. reformy rolnej, senator.

Milan Simonović
Милан Симоновић
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

17 sierpnia 1881
Varvarin

Data i miejsce śmierci

13 września 1940
Belgrad

Przewodniczący parlamentu
Okres

od 16 lutego 1939
do 1940

Minister sprawiedliwości
Okres

od 4 października 1937
do 5 lutego 1939

Poprzednik

Mile Miškulin

Następca

Wiktor Ružić

Minister wyznań i oświecenia publicznego
Okres

od 23 lutego 1928
do 27 lipca 1928

Poprzednik

Dragomir Obradović

Następca

Dragiša Cvetković

ŻyciorysEdytuj

Był synem stolarza Lazara Simonovicia[2]. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Belgradzkim i podjął pracę w zawodzie adwokata[1]. W 1896 zaangażował się w politykę i związał się z Narodową Partią Radykalną[2]. W 1905 po raz pierwszy wystartował w wyborach do serbskiej Skupsztiny, ale nie zdobył mandatu. Sukcesem zakończył się jego start w wyborach do Konstytuanty w 1920, w której reprezentował okręg kruševacki[1]. W parlamencie zasiadał w komisji ustawodawczej[1]. 31 lipca 1923 objął stanowisko ministra d.s. reformy rolnej w gabinecie Nikoli Pašicia. Funkcję tę pełnił w trzech kolejnych gabinetach. W latach 1925-1926 pełnił funkcję ministra opieki społecznej. 1 lutego 1927 stanął na czele resortu handlu i przemysłu, którym kierował przez dwa miesiące. W 1928 minister wyznań i oświecenia publicznego w gabinecie Velimira Vukičevicia[1].

Poparł przewrót 6 stycznia 1929, który doprowadził do przejęcia pełni władzy przez króla Aleksandra. W 1931 otrzymał godność senatora, dwa lata później związał się z Jugosłowiańską Partią Narodową[2]. W latach 1937–1938 kierował resortem sprawiedliwości w rządzie Milana Stojadinovicia. W 1938 wybrany do Skupsztiny, w następnym roku objął stanowisko przewodniczącego parlamentu. Zmarł w Belgradzie, pochowany na Nowym cmentarzu (Novo groblje)[1].

Odznaczony Orderem Św. Sawy 1 kl. i serbskim Orderem Orła Białego 5 kl.[1]

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Momčilo Pavlović: Senatori Kraljevine Jugoslavije. Biografski leksikon. Belgrad: 2016, s. 262–263. ISBN 978-86-7403-206-0.
  2. a b c Милан Гулић. МИЛАН СИМОНОВИЋ ЋАБА. Политичка биографија. „Жупски зборник”, s. 51–76, 2014. 

Linki zewnętrzneEdytuj

  • Милан Гулић. МИЛАН СИМОНОВИЋ ЋАБА. Политичка биографија. „Жупски зборник”, s. 51–76, 2014.