Mistrzostwa Azji w Rugby 7 Mężczyzn 2015

Mistrzostwa Azji w Rugby 7 Mężczyzn 2015 (Asia Rugby Sevens Series 2015) – siódme mistrzostwa Azji w rugby 7 mężczyzn, oficjalne międzynarodowe zawody rugby 7 o randze mistrzostw kontynentu organizowane przez Asia Rugby mające na celu wyłonienie najlepszej męskiej reprezentacji narodowej w tej dyscyplinie sportu w Azji. Zostały rozegrane w formie trzech rankingowych turniejów rozegranych pomiędzy 5 września a 11 października 2015 roku, a dwa z nich odbyły się wraz z zawodami kobiet.

Mistrzostwa Azji w Rugby 7 Mężczyzn 2015
Asia Rugby Sevens Series 2015
2014 2016
Szczegóły turnieju
Termin

5 września – 11 października 2015

Liczba drużyn

12 (z 1 konfederacji)

Stadiony

3 (w 3 miastach)

Gold medal blank.svg I miejsce

 Japonia

Silver medal blank.svg II miejsce

 Hongkong

Bronze medal blank.svg III miejsce

 Korea Południowa

Statystyki turnieju
Najlepszy zawodnik

Japonia Teruya Goto (110)

Najwięcej przyłożeń

Japonia Teruya Goto (22)

Niespodzianką pierwszego turnieju była pierwsza od 2011 roku nieobecność w finale reprezentantów Hongkongu, których w ćwierćfinale pokonali Chińczycy, a ci z kolei w decydującym pojedynku ulegli Japończykom[1][2]. Zwyciężyli oni także w pozostałych dwóch zawodach sezonu, zdobywając mistrzostwo kontynentu nie odnosząc porażki w całym cyklu, pozostałe miejsca na podium zajęli reprezentanci Hongkongu i Korei Południowej, a o ich ostatecznej pozycji decydowała różnica punktów[3][4][5]. Zarówno w klasyfikacji punktowej, jak i przyłożeń, zwyciężył przedstawiciel triumfatorów Teruya Goto[6].

KalendarzEdytuj

Turniej Kraj Miasto Data
Shanghai Sevens 2015   Chiny Szanghaj 5–6 września 2015
Thailand Sevens 2015   Tajlandia Bangkok 26–27 września 2015
Sri Lanka Sevens 2015   Sri Lanka Kolombo 10–11 października 2015

Informacje ogólneEdytuj

W walce o tytuł mistrzowski wzięło udział dwanaście zespołów, a cykl składał się z trzech rankingowych turniejów. Mistrzem Azji została drużyna, która po rozegraniu trzech rankingowych turniejów – w Szanghaju, Bangkoku i Kolombo – zgromadziła najwięcej punktów, które były przyznawane za zajmowane w nich miejsca. W przypadku tej samej ilości punktów w klasyfikacji generalnej lokaty zainteresowanych drużyn były ustalane kolejno na podstawie[7]:

  • wyników spotkań pomiędzy zainteresowanymi drużynami;
  • lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych w tych spotkaniach;
  • lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych we wszystkich spotkaniach sezonu;
  • lepszego bilansu przyłożeń zdobytych i straconych we wszystkich spotkaniach sezonu;
  • większej liczby zdobytych punktów we wszystkich spotkaniach sezonu;
  • większej liczby zdobytych przyłożeń we wszystkich spotkaniach sezonu;
  • rzutu monetą.
Miejsce Punkty
1 12
2 11
3 10
4 9
5 8
6 7
7 6
8 5
9 4
10 3
11 2
12 1

W każdych zawodach drużyny rywalizowały w pierwszym dniu systemem kołowym podzielone na cztery trzyzespołowe grupy, po czym w drugim dniu osiem najlepszych awansowało do ćwierćfinałów, a pozostała czwórka zmierzyła się w walce o Bowl. W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio cztery, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. Przy ustalaniu rankingu po fazie grupowej w przypadku tej samej liczby punktów lokaty zespołów były ustalane kolejno na podstawie[8]:

  • wyniku meczu pomiędzy zainteresowanymi drużynami;
  • lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych;
  • lepszego bilansu przyłożeń zdobytych i straconych;
  • większej liczby zdobytych punktów;
  • większej liczby zdobytych przyłożeń;
  • rzutu monetą.

W przypadku remisu w fazie pucharowej organizowana była dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części, z uwzględnieniem reguły nagłej śmierci[9]. Jedynie mecze finałowe składały się z dwóch dziesięciominutowych części, w pozostałych zaś spotkaniach połowa meczu obejmowała siedem minut[10].

Przystępujące do turnieju reprezentacje mogły liczyć maksymalnie dwunastu zawodników[11]. Rozstawienie w każdych zawodach następowało na podstawie wyników poprzedniego turnieju, a w przypadku pierwszych zawodów – na podstawie rankingu z poprzedniego roku[9]. W cyklu miało wziąć jedenaście czołowych zespołów z ubiegłego sezonu oraz zwycięzca rozegranych w marcu kwalifikacji[12]. Okazał się nim Iran, który jednak postanowił nie brać udziału w zawodach, a jego miejsce zajęła reprezentacja ZEA[13].

Czołowa dwójka cyklu uzyskała awans do turnieju kwalifikacyjnego do World Rugby Sevens Series sezonu 2016/2017 rozegranego wraz z Hong Kong Sevens 2016, zaś najsłabsza piątka została relegowana do zawodów kwalifikacyjnych do kolejnej edycji[13][14][15]. Początkowo mistrzostwa miały być także kwalifikacją do turnieju Rugby 7 na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016, jednak ostatecznie z uwagi na start Japonii w Pucharze Świata 2015 azjatyckie eliminacje zostały rozegrane w formie oddzielnego turnieju[16].

TurniejeEdytuj

Shanghai Sevens 2015Edytuj

Główny artykuł: Shanghai Sevens 2015.
Miejsce Reprezentacja
1   Japonia
2   Chiny
3   Korea Południowa
4   Sri Lanka
5   Hongkong
6   Kazachstan
7   Filipiny
8   Malezja
  Półfinały Finał
             
   Sri Lanka 12  
   Chiny 22  
 
       Chiny 12
     Japonia 28
 
 
Mecz o 3. miejsce
   Korea Południowa 5    Sri Lanka  7
   Japonia 21      Korea Południowa  24

Thailand Sevens 2015Edytuj

Główny artykuł: Thailand Sevens 2015.
Miejsce Reprezentacja
1   Japonia
2   Korea Południowa
3   Hongkong
4   Sri Lanka
5   Chiny
6   Zjednoczone Emiraty Arabskie
7   Singapur
8   Malezja
  Półfinały Finał
             
   Hongkong 19  
   Japonia 24  
 
       Japonia 45
     Korea Południowa 7
 
 
Mecz o 3. miejsce
   Sri Lanka 0    Hongkong  33
   Korea Południowa 27      Sri Lanka  7

Sri Lanka Sevens 2015Edytuj

Główny artykuł: Sri Lanka Sevens 2015.
Miejsce Reprezentacja
1   Japonia
2   Hongkong
3   Sri Lanka
4   Malezja
5   Korea Południowa
6   Chińskie Tajpej
7   Chiny
8   Tajlandia
  Półfinały Finał
             
   Sri Lanka 19  
   Japonia 26  
 
       Japonia 29
     Hongkong 22
 
 
Mecz o 3. miejsce
   Malezja 7    Sri Lanka  45
   Hongkong 38      Malezja  12

Klasyfikacja generalnaEdytuj

Miejsce Reprezentacja Punkty
SHA THA SRI Ogółem
1   Japonia 12 12 12 36
2   Hongkong 8 10 11 29
3   Korea Południowa 10 11 8 29
4   Sri Lanka 9 9 10 28
5   Chiny 11 8 6 25
6   Malezja 5 5 9 19
7   Zjednoczone Emiraty Arabskie 4 7 4 15
8   Singapur 3 6 3 12
9   Tajlandia 2 4 5 11
=   Filipiny 6 3 2 11
11   Kazachstan 7 2 9
=   Chińskie Tajpej 1 1 7 9

PrzypisyEdytuj

  1. ARS 2015 Japan win China 7s. asiarugby.com. [dostęp 2015-10-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-07)]. (ang.).
  2. Joy and despair for Hong Kong at China Sevens. worldrugby.org. [dostęp 2015-10-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-07)]. (ang.).
  3. Japan triumph in Thailand Sevens 2015. asiarugby.com. [dostęp 2015-10-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-18)]. (ang.).
  4. Japan sevens adds to feel good factor. worldrugby.org. [dostęp 2015-10-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-30)]. (ang.).
  5. Japan Men and Women complete the double in the Asia Rugby Sevens Series. asiarugby.com. [dostęp 2015-10-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-13)]. (ang.).
  6. 2015 Asia Rugby Sevens Series (Men): Statistics. macoocoo.com. [dostęp 2015-10-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-15)]. (ang.).
  7. TOURNAMENT MANUAL, s. 25–27
  8. TOURNAMENT MANUAL, s. 20–25
  9. a b TOURNAMENT MANUAL, s. 23
  10. TOURNAMENT MANUAL, s. 19
  11. TOURNAMENT MANUAL, s. 18
  12. Asia Rugby 7’s –Chennai. asiarugby.com. [dostęp 2015-10-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-08)]. (ang.).
  13. a b Asia set for sevens spectacular. worldrugby.org. [dostęp 2015-10-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-07)]. (ang.).
  14. TOURNAMENT MANUAL, s. 25
  15. Asia Rugby Sevens Series reaches its climax at the Sri Lanka Sevens. asiarugby.com. [dostęp 2015-10-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-17)]. (ang.).
  16. Boost for Hong Kong rugby’s Olympics hopes as city to host Asian qualifiers for Rio. scmp.com. [dostęp 2015-10-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-05)]. (ang.).

BibliografiaEdytuj