Mormi borneański

Gatunek ssaka

Mormi borneański[4], badia[5], kot z Borneo[5] (Catopuma badia) – gatunek drapieżnego ssaka z podrodziny kotów (Felinae) w obrębie rodziny kotowatych (Felidae).

Mormi borneański
Catopuma badia[1]
(J.E. Gray, 1874)[2]
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

drapieżne

Rodzina

kotowate

Podrodzina

koty

Rodzaj

mormi

Gatunek

mormi borneański

Synonimy
  • Felis badia J.E. Gray, 1874[2]
  • Pardofelis badia (J.E. Gray, 1874)[3]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Miejsca w których zwierzę zostało zaobserwowane

TaksonomiaEdytuj

Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1874 roku brytyjski zoolog John Edward Gray nadając mu nazwę Felis badia[2]. Holotyp pochodził z Sarawak, na Borneo, w Malezji[6].

C. badia czasami uważany jest za konspecyficzny z C. temminckii, ale analiza genetyczna wykazuje, że te dwa gatunki lepiej uważać za odrębne taksony[7]. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy[7].

EtymologiaEdytuj

Zasięg występowaniaEdytuj

Mormi borneański występuje endemicznie na Borneo[7].

MorfologiaEdytuj

Długość ciała jednej samicy 53,3 cm, długość ogona 39,1 cm; masa ciała 1,95 kg ale zwierzę było w wycieńczonym stanie[10]. Sierść kasztanowata, z ciemnymi cętkami w dolnej części ciała; brzuch jaśniejszy. Uszy zaokrąglone, ogon długi, zaostrzony, z czarną plamką na końcu. Z wyglądu przypomina małego mormi[wymaga doprecyzowania].

EkologiaEdytuj

Pożywienie
Ptaki, gryzonie i czasem małpy.

Biotop
Zamieszkuje różne środowiska (od gór po niziny).

OchronaEdytuj

Ostatniego osobnika złapano w 1992 roku. Zwierzę słabo poznane. Osobnik ten nie przeżył do przybycia naukowców, a sam gatunek został opisany (w 1874 roku) na podstawie jednej skóry. Pod koniec czerwca 2003 r. na Borneo naukowcom udało się sfotografować badię. Do jego odkrycia doszło przez przypadek, podczas tropienia tygrysów na Półwyspie Malajskim. Naukowcy z malezyjskiego uniwersytetu Sarawak zrobili zdjęcia drapieżnikom za pomocą pułapki fotograficznej, czyli aparatu umieszczonego na ścieżkach ich codziennych wędrówek.

PrzypisyEdytuj

  1. Catopuma badia, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c J.E. Gray. Description of a new Species of Cat (Felis badia) from Sarawak. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1874, s. 322, 1874 (ang.). 
  3. a b A. Hearn i inni, Catopuma badia, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2026 [online], wersja 2021-3 [dostęp 2022-03-27] (ang.).
  4. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 134. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  5. a b Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 158. ISBN 83-01-14344-4.
  6. D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Species Catopuma badia. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2022-03-27].
  7. a b c C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 398. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.)
  8. T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 165, 1904 (ang.). 
  9. badius, [w:] The Key to Scientific Names, J.A. Jobling (red.), [w:] Birds of the World, S.M. Billerman et al. (red.), Cornell Lab of Ornithology, Ithaca [dostęp 2022-03-27] (ang.).
  10. M.E. & F.C. Sunquist: Family Felidae (Cats). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 1: Carnivores. Barcelona: Lynx Edicions, 2009, s. 141. ISBN 978-84-96553-49-1. (ang.)