Myron Tarnawskyj

(Przekierowano z Myron Tarnawski)
Myron Tarnawskyj

Myron Tarnawskyj herbu Sas (ukr. Мирон Тарнавський, niem. Miron Tarnawski) (ur. 29 sierpnia 1869 we wsi Baryłów, zm. 29 czerwca 1938 w Czernicy) – generał-czetar Ukraińskiej Armii Halickiej (UHA), naczelny dowódca UHA od 5 lipca do 7 listopada 1919, generał Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej.

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie księdza greckokatolickiego Omeliana Tarnawskiego herbu Sas. Ukończył gimnazjum w Brodach. Następnie odbył jednoroczną służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii. 1 listopada 1892 został mianowany na stopień podporucznika rezerwy i przydzielony w rezerwie do Batalionu Strzelców Polnych Nr 4 w Tarnowie[1]. W 1896 został powołany do zawodowej służby wojskowej w cesarsko-królewskiej Obronie Krajowej, w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1896. Został wcielony do 18 Pułku Piechoty Obrony Krajowej w Przemyślu[2]. 1 maja 1899 awansował na porucznika. W 1901 został przeniesiony do 33 Pułku Piechoty Obrony Krajowej w Stryju[3], a w 1908 do 35 Pułku Piechoty Obrony Krajowej w Złoczowie[4]. 1 maja 1909 został awansowany na stopień kapitana[5].

Brał udział w I wojnie światowej, walcząc na froncie wschodnim. W styczniu 1916 został skierowany na stanowisko komendanta szkolenia Legionu Ukraińskich Strzelców Siczowych (Wyszkiłu USS), a od września do grudnia 1917 – komendant Legionu USS.

W 1918 był referentem do spraw ukraińskich przy austro-węgierskiej Komendzie 54 Dywizji Piechoty, a następnie komendantem Pułku Strzelców Nr 16, w randze podpułkownika. W czasie rozpadu Austro-Węgier w październiku 1918 powrócił wraz z resztkami pułku do jego garnizonu w Krakowie, gdzie został zatrzymany przez nowo powstałe władze polskie i osadzony w obozie jenieckim w Krakowie-Dąbiu. Po zwolnieniu z obozu pojechał do Stanisławowa i 17 lutego 1919 wstąpił do UHA, otrzymując stanowisko dowódcy grupy „Schid” walczącej pod Lwowem, a następnie dowódcy II Korpusu UHA.

Z II Korpusem brał udział w działaniach wojny polsko-ukraińskiej - walkach pod Lwowem, ofensywie czortkowskiej i odwrocie Ukraińskiej Armii Halickiej za Zbrucz. Później wraz z Armią URL brał udział w marszu na Kijów, i w zdobyciu go 30 sierpnia 1919, a następnie w odwrocie. Kiedy otoczona UHA utraciła zdolność bojową wskutek epidemii tyfusu i braków w zaopatrzeniu, w listopadzie podjął rozmowy z Denikinem o przyłączeniu do Armii Ochotniczej. Wskutek tej decyzji został usunięty ze stanowiska, jednak później sąd wojenny uwolnił go od winy.

W czasie połączenia UHA z Armią Czerwoną (CzUHA) ukrywał się przed Czeka w Bałcie i Kijowie. Po polsko-ukraińskiej ofensywie i zajęciu Kijowa powrócił w lipcu 1920 do Galicji, został internowany przez polską policję i osadzony w obozie jenieckim w Tucholi, gdzie przebywał do końca 1920.

Po uwolnieniu powrócił w rodzinne strony, gdzie przebywał do śmierci. Został pochowany na Cmentarzu Janowskim, jego pogrzeb przerodził się w ukraińską manifestację polityczną.

PrzypisyEdytuj

  1. Schematismus 1893 ↓, s. 540, 552.
  2. Schematismus 1897 ↓, s. 95, 314.
  3. Schematismus 1902 ↓, s. 127, 479.
  4. Schematismus 1909 ↓, s. 154, 368.
  5. Schematismus 1914 ↓, s. 132, 296.

BibliografiaEdytuj

  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1893. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, styczeń 1893. (niem.)
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1897. Wiedeń: styczeń 1897. (niem.)
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1902. Wiedeń: styczeń 1902. (niem.)
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1909. Wiedeń: styczeń 1909. (niem.)
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrat Vertretenen Königreiche une Länder für 1914. Wiedeń: styczeń 1914. (niem.)
  • Тарнавський Мирон w: Dovidnyk z istorii Ukrainy, opr. Ihor Pidkova, Roman Shust, Kost Bondarenko; Lviv 1999, Wyd. Lvivskyi derzhavnyi universytet im. Ivana Franka i Vydavnyctvo Heneza, ​ISBN 978-966-504-237-2
  • В. Ласовський, „Ген. Тарнавський”, Londyn 1935 (ukr.).
  • Є. Яворівський, „Вождь стотисячної армії”, Winnipeg 1958 (ukr.).
  • „Процес ген. Мирона Тарнавського”, Winnipeg 1976 (ukr.).
  • Biogram Myrona Tarnawskiego (język ukraiński)