Otwórz menu główne

Omar Sangare

aktor polski

Omar Sangare (ur. 14 listopada 1970 w Stalowej Woli) – polski aktor, reżyser, pedagog i pisarz[1], mieszkający na stałe w Nowym Jorku. Jest laureatem nagród, takich jak np. wyróżnienia krytyków „Denver Post”, nagrody Stowarzyszenia Obrońców Misji Amerykańskiej, wyróżnienia recenzentów „Chicago Reader”, nagrody Dziennikarzy Wrocławia, dyplomu Festiwalu Teatralnego w Kijowie, Grand Prix Festiwalu Teatralnego we Wrocławiu, Nagrody Polskiego Radia. Magazyn „Elle” wyróżnił go tytułem „jednego z najlepiej ubranych Polaków”. Za swój autorski monodram, Recenzent Naprawdę Teatralny, otrzymał tytuł najlepszego aktora na Festiwalu Teatrów Niezależnych w Nowym Jorku oraz nagrodę za najlepszy spektakl na Festiwalu Teatralnym w San Francisco. W 1997 zdecydował się na wyjazd do USA[2], potem został wykładowcą na prestiżowej uczelni Williams College w Massachusetts[2]. Zaproszony przez British American Drama Academy współpracował z Jeremym Ironsem, Alanem Rickmanem i Derekiem Jacobim w Balliol College w Oxfordzie[3]. W 2006 otrzymał tytuł doktora Akademii Teatralnej w Warszawie[3].

Omar Sangare
Ilustracja
Omar Sangare (2009)
Imię i nazwisko Omar Sangare
Data i miejsce urodzenia 14 listopada 1970
Stalowa Wola
Zawód aktor, reżyser, pedagog, pisarz
Lata aktywności od 1992
Strona internetowa

ŻyciorysEdytuj

Wczesne lataEdytuj

Urodził się i wychował w Stalowej Woli[4]. Od strony ojca ma malijskie korzenie, natomiast jego matka była Polką. Był ministrantem, ratownikiem wodnym i harcerzem[5]. Uczęszczał do Publicznej Szkoły Podstawowej Nr 3[5] im. Bohaterów Westerplatte. Był uczniem Państwowej Szkoły Muzycznej. Ukończył Liceum Ogólnokształcące im. KEN, gdzie zainteresował się teatrem i wystąpił w szkolnym przedstawieniu Ferdydurke[5]. Uczęszczał na zajęcia w Miejskim Domu Kultury[2], gdzie poznał aktorkę Barbarę Wrzesińską, która otworzyła mu drzwi do teatru w Warszawie[5].

W 1993 ukończył Akademię Teatralną w Warszawie, studiując pod okiem twórców, takich jak m.in.: Tadeusz Łomnicki, Zbigniew Zapasiewicz, Ryszarda Hanin i Andrzej Wajda.

Praca zawodowaEdytuj

Na scenie grał m.in.: Horacja w Hamlecie, Paula w Szóstym stopniu oddalenia Guare’a, Abada w Que West Koltesa, Świętoszka w sztuce Moliera oraz główną rolę w przedstawieniu Frankenstein.

Zagrał w filmach: Tak tak (1991) ze Zbigniewem Zamachowskim[6], Wszystko, co najważniejsze (1992)[7] Roberta Glińskiego, Sprawa kobiet (Le Violeur Impuni, 1992) Janusza Zaorskiego, Smacznego, telewizorku (1992) Pawła Trzaski i Jim Lukaszewicza, Enak (1993) Sławomira Idziaka, Wynajmę pokój... (1993) Andrzeja Titkowa, Oczy niebieskie (1994) Waldemara Szarka, Tato (1995) Macieja Ślesickego, Gry uliczne (1996) Krzysztofa Krauzego oraz Egoiści (2000) Mariusza Trelińskiego[8].

Sangare użyczył także swojego głosu w dubbingu w filmach, takich jak m.in.: Mała Syrenka (jako Krab Sebastian), Miasto piesprawia (jako Elliot Shag), ReBoot (jako Bob), Radiostacja Roscoe (jako River) i w serialu Leśna rodzina.

Podczas Festiwalu Teatralnego w Edynburgu, prowadził Master Class dla przedstawicieli Młodzieżowego Parlamentu Europejskiego. Współpracował m.in. z Uniwersytetem Kalifornijskim w Los Angeles, San Diego i Santa Barbara oraz Uniwersytetem Wesleyan. Wykłada na Wydziale Sztuk Teatralnych w Williams College, uczelni z rankingu America’s Best Colleges.

Pojawiał się w programach TVP, m.in. Kabarecie Olgi Lipińskiej[9], Słów cięcie-gięcie Szymona Majewskiego.

W 1999 wyreżyserował dla Telewizji Polskiej swój autorski program Język dla zaawansowanych. W tym samym roku wyreżyserował w Red Room Theater na Manhattanie własną sztukę Julia. Zagrała w niej amerykańska aktorka Deborah Latz. Zagrał tytułową rolę w wyróżnionej przez „Newsday” i „The New York Times” nowojorskiej inscenizacji Otella.

W 2003 w Teatrze Telewizji wystąpił w produkcji Akwizytorom dziękujemy w reż. Ryszarda Bugajskiego.

Ma na koncie kilka tekstów literackich: dwa zbiory poezji Krajobraz Duszy i Postscriptum, zbiory opowiadań Bajki dla Starego Konia, Bajki dla Czarnej Owcy, Bajki dla Porządnego Człowieka, muzyczny cd-album On, publikacje felietonów, a także scenariusze teatralne, telewizyjne i filmowe. Jego ostatnia publikacja to Biały z zazdrości. Otello Williama Szekspira. Jest to książkowa wersja jego pracy doktorskiej obronionej w warszawskiej Akademii Teatralnej. Ukazała się nakładem wydawnictwa Nowy Świat w 2010 roku. Za pozycję tę został uhonorowany nagrodą literacką swojej rodzinnej miejscowości „Gałązką Sosny”[5].

W lutym 2005 za interpretację własnego monodramu True Theater Critic zdobył pierwszą nagrodę na Festiwalu Jednego Aktora w Vancouver. W 2007 rocznik „Strumień” opublikował obszerny esej opracowany na podstawie jego pracy doktorskiej nt. Otella.

W latach 2005-2006 występował gościnnie w programie Szymon Majewski Show, gdzie parodiował postaci, takie jak: Tina Turner, Frank Sinatra i jednego z wokalistów grupy The Village People.

W 2007 powołał Międzynarodowy Festiwal Teatralny Dialogue ONE w Stanach Zjednoczonych, któremu przewodniczy jako dyrektor artystyczny. Od 2010 patronuje Festiwalowi Teatralnemu United Solo w Nowym Jorku[10][11].

Przy okazji wizyty Baracka Obamy w Polsce w 2011 roku Sangare został zaproszony do udziału w projekcie promującym polsko-amerykańskie relacje. Departament Stanu USA wyprodukował trzy krótkometrażowe filmy przedstawiające karierę Omara Sangare w Ameryce[12].

18 grudnia 2011 został Ambasadorem Stalowej Woli[5].

Życie prywatneEdytuj

W 2014 w wywiadzie dla magazynu „VU Mag” wyznał, że planuje wstąpić w związek małżeński ze swoim partnerem[13]. W czerwcu 2015 w programie Dzień dobry TVN potwierdził, że wziął ślub w Nowym Jorku[14][15].

PrzypisyEdytuj

  1. Omar Sangare, herec, režisér, spisovatel (cz.). Osobnosti.cz. [dostęp 2016-12-05].
  2. a b c Sergiusz Królak (2018-07-20): Omar Sangare – kiedyś ceniony aktor, dziś gwiazda w USA (pol.). Plejada.pl. [dostęp 2019-01-23].
  3. a b Omar Sangare Profile (ang.). FamousFix.com. [dostęp 2017-01-12].
  4. Personalidade: Omar Sangare (Polônia) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2019-04-22].
  5. a b c d e f Omar Sangare – biografia (pol.). Encyklopedia Stalowej Woli. [dostęp 2017-06-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-22)].
  6. Tak tak (1991) (ang.). Listal. [dostęp 2018-10-28].
  7. Omar Sangare (16 de novembro de 1970) (port.). Filmow.com. [dostęp 2017-06-23].
  8. Egoisci (2000) (ang.). Listal. [dostęp 2016-10-28].
  9. Programy: New age (produkcja: luty 1995, emisja: 8 kwietnia 1995); Kulig w strusich jajach (produkcja: październik 1995, emisja: 9 grudnia 1995), Wczasy od Polski (produkcja: luty 1997, emisja: 15 lutego 1997), Niech się święci... (produkcja: marzec 1997; emisja: 1 maja 1997).
  10. UnitedSolo Team (ang.). United Solo. [dostęp 2017-06-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-22)].
  11. Andrzej Dobrowolski (2017-12-25): Omar Sangare: Zostałem Kolumbem (pol.). dzieje.pl. [dostęp 2017-06-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-22)].
  12. Sangare promuje Polskę w USA (pol.). Onet.pl. [dostęp 2017-06-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-22)].
  13. Aleksandra Kisiel (2014-05-30): Omar Sangare: nie jestem kolekcjonerem statuetek (pol.). Vumag. [dostęp 2017-06-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-22)].
  14. Bibi Żbikowska: Omar Sangare wziął ślub! (pol.). Pride. [dostęp 2015-06-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-22)].
  15. Polski aktor wziął gejowski ślub (pol.). Fakt.pl. [dostęp 2015-06-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-22)].

Linki zewnętrzneEdytuj