Otwórz menu główne

Otton Berezowski (ur. 15 maja[1] 1888, zm. 10 stycznia 1960[2]) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego.

Otton Berezowski
podpułkownik saperów podpułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1888
Imperium Rosyjskie, Kresy Wschodnie
Data śmierci 10 stycznia 1960
Przebieg służby
Lata służby od 1910
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Kościuszkowski Obóz Szkolny Saperów
Obóz Warowny „Poznań”
Stanowiska dowódca obozu szkolnego
dowódca obozu warownego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się na ziemiach wschodnich przyszłej Polski. W Moskwie uczęszczał do szkoły średniej, gdzie zdał maturę, a następnie do korpusu kadetów. Następnie rozpoczął naukę w Oficerskiej Szkole Inżynierii, którą zakończył w 1910 roku. Służył w armii rosyjskiej w różnych jednostkach inżynieryjnych. Brał udział w I wojnie światowej, podczas której walczył na froncie zachodnim i został ranny. Po wyleczeniu został dowódcą pododdziału szkolnego, a następnie oficerem ds. fortyfikacyjnych w sztabie armii.

W listopadzie 1918 roku wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego w stopniu kapitana. Początkowo był kierownikiem referatu fortyfikacji w Departamencie V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych. 10 września 1919 roku został dowódcą Szkoły Podchorążych Saperów i tymczasowo dowódcą Kościuszkowskiego Obozu Szkolnego Saperów na Powązkach w Warszawie[3]. 1 czerwca 1920 roku został mianowany dowódcą Obozu Warownego „Poznań”[4]. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 r. wyznaczono go we wrześniu 1920 roku na dowódcę Grupy Fortyfikacyjnej nr 1. Prowadził wówczas w styczności bojowej z wojskami bolszewickimi prace fortyfikacyjne w rejonie Brześcia nad Bugiem, za co został potem uhonorowany Krzyżem Walecznych.

Po zakończeniu działań wojennych zweryfikowany został w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku (w 1924 r. zajmował 5, a w 1928 r. 3 lokatę na liście starszeństwa oficerów zawodowych inżynierii i saperów). Zajmował różne wysokie stanowiska w sztabach wojsk inżynieryjnych. Był między innymi szefem Inżynierii i Saperów w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu i Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi oraz szefem wydziału w Departamencie V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych i szefem Biura Konstrukcji w Departamencie Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych.

W latach 30. zajmował się głównie sprawami fortyfikacyjnymi. Przez pewien czas był kierownikiem rozbudowy umocnień fortyfikacyjnych, a następnie służył w Sztabie Generalnym. Według opinii ówczesnego szefa Sztabu Generalnego WP, generała dywizji Tadeusza Piskora, był wybitnym fachowcem w dziedzinie fortyfikacji i utalentowanym organizatorem prac budowlano-fortyfikacyjnych.

Przed 1932 rokiem przeniesiony został w stan spoczynku i zamieszkał w Warszawie. W 1934 roku zajmował 4. lokatę na liście starszeństwa oficerów stanu spoczynku inżynierii i saperów i pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III z przydziałem mobilizacyjnym do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.

Po wybuchu wojny obronnej 1939 r. ponownie powołano go do służby wojskowej, mianując dowódcą 82 Grupy Fortyfikacyjnej, która została dołączona do 16 Dywizji Piechoty płk dypl. Tadeusza Lubicza-Niezabitowskiego w składzie Grupy Operacyjnej „Wschód” gen. bryg. Mikołaja Bołtucia.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. W Roczniku Oficerskim z 1928 r. i Roczniku Oficerskim Rezerw z 1934 r. jako datę urodzenia podano 28 maja (w Roczniku Oficerskim z 1932 r. nie figuruje).
  2. Karolina Grodziska, 1995: "Polskie groby na cmentarzach Londynu, Tom 1, Polska Akademia Umiejętności
  3. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 92 z 14 października 1919 roku, poz. 3431.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 34 z 8 września 1920 roku, poz. 801.
  5. Rozporządzenie Kierownika M.S.Wojsk. L. 8449 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 251)

BibliografiaEdytuj

  • Zdzisław Barszczewski, Sylwetki saperów, Warszawa 2001.
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 20, 797, 827.
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 581, 590.
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 349, 852.