Otwórz menu główne

Pańszczyckie Czuby (słow. Panščické Czuby[1]) – dwa garby w północnej grani Skrajnego Granatu, odchodzącej w kierunku Żółtej Turni. Grań ta oddziela od siebie Dolinę Gąsienicową i Pańszczycę. Od zwornikowego wierzchołka Skrajnego Granatu (2225 m) oddziela je Pańszczycka Przełączka Wyżnia (ok. 2145 m), a od Wierchu pod Fajki (2135 m) Pańszczycka Przełęcz (2115 m)[2].

Pańszczyckie Czuby
Ilustracja
Od lewej: Żółta Przełęcz, dwuwierzchołkowy Wierch pod Fajki, Pańszczycka Przełęcz, Skrajna Pańszczycka Czuba, Zadnia Pańszczycka Czuba, Skrajny Granat
Państwo  Polska
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2174 i 2155 m n.p.m.
Pierwsze wejście sierpień 1903
Walenty Gadowski, Franciszek Zbyszycki
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Pańszczyckie Czuby
Pańszczyckie Czuby
Ziemia49°13′42″N 20°02′01″E/49,228333 20,033611

Południowy wierzchołek Pańszczyckich Czub nosi nazwę Zadnia Pańszczycka Czuba (ok. 2150 m), a wierzchołek północny – Skrajna Pańszczycka Czuba (ok. 2140 m). Czuby rozdziela siodełko – Pańszczycka Przełączka Pośrednia (ok. 2130 m).

Pierwsze znane przejście turystyczne – granią z Pańszczyckiej Przełęczy, przez wierzchołki Pańszczyckich Czub – Walenty Gadowski, Franciszek Zbyszycki w sierpniu 1903[3].

Przez W.H. Paryskiego Pańszczyckie Czuby były traktowane jako część Skrajnego Granatu[3], z dalsza bowiem zlewają się z jego masywem. W nowszym ujęciu Władysława Cywińskiego Granaty kończą się na Pańszczyckiej Przełączce Wyżniej, Pańszczyckie Czuby nie należą więc już do Granatów[2].

Przez Pańszczyckie Czuby nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny, są one natomiast dopuszczone do uprawiania wspinaczki skalnej[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. a b c Władysław Cywiński: Granaty. Tatry. Przewodnik szczegółowy, tom 18. Poronin: Wyd. Górskie, 2013. ISBN 978-83-7104-046-7.
  3. a b Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część II. Zawrat – Żółta Turnia. Warszawa: Sport i Turystyka, 1951.