Panzerjäger I

niemiecki niszczyciel czołgów

Panzerjäger I (Jagdpanzer I, 47mm PaK(t) (sf) auf PzKpfw I Ausf. B, Sd.Kfz. 101) – pierwszy niemiecki niszczyciel czołgów zaprojektowany i zbudowany w okresie II wojny światowej.

4.7 cm PaK(t) (sf) auf PzKpfw I Ausf. B (Sd.Kfz. 101)
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo

 III Rzesza

Producent

Alkett, Daimler-Benz, Škoda

Typ pojazdu

działo samobieżne

Trakcja

gąsienicowa

Załoga

3 osoby

Historia
Prototypy

1940

Produkcja

1940

Wycofanie

ok. 1943

Egzemplarze

192 szt.

Dane techniczne
Silnik

6-cylindrowy, gaźnikowy, chłodzony cieczą silnik rzędowy typu Maybach NL 38TR o pojemności 3791 cm³ i mocy 73,6 kW (100 KM) przy 3000 obr./min

Transmisja

mechaniczna

Pancerz

spawany z płyt walcowanych, stalowych, 6–14,5 mm

Długość

4,42 m

Szerokość

1,85 m

Wysokość

2,25 m

Prześwit

0,295 m

Masa

6,4 t (bojowa)

Nacisk jedn.

0,45 kg/cm²

Osiągi
Prędkość

40 km/h (po drogach)

Zasięg

140 km (droga)
95 km (teren)

Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.)

0,6 m

Rowy (szer.)

1,4 m

Ściany (wys.)

0,37 m

Kąt podjazdu

30°

Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x 4,7cm PaK 36(t) kal. 47 mm (zapas amunicji – 86 szt.)
Użytkownicy
Niemcy

HistoriaEdytuj

Po zakończeniu kampanii wrześniowej w Niemczech rozpoczęto przygotowania do ofensywy na zachód. Główny przeciwnik Wehrmachtu – armia francuska dysponowała dużą liczbą silnie opancerzonych czołgów. W tym czasie z jednostek pancernych rozpoczęto wycofywanie przestarzałych czołgów PzKpfw I (MG) Ausf. B. Ponieważ większość z nich była w dobrym stanie technicznym, ich podwozia postanowiono wykorzystać do budowy wyspecjalizowanych pojazdów przeciwpancernych.

Pierwszym problemem był wybór uzbrojenia nowych wozów. W tym czasie podstawowym uzbrojeniem przeciwpancernym Wehrmachtu była armata 3,7 cm PaK 36 kalibru 37 mm, ale wystrzeliwane z niej pociski mogły zagrozić francuskim czołgom tylko z niewielkich odległości. Jej następca, armata 5 cm PaK 38 kalibru 50 mm była dopiero przygotowywana do produkcji seryjnej i nie można było liczyć na duże dostawy przed rozpoczęciem planowanej ofensywy. Okazało się jednak, że w magazynach broni zdobytej podczas aneksji Czechosłowacji w 1938 roku znajduje się duża liczba czeskich dział Škoda A.6 PUV vz. 36 kal. 47 mm produkowane przez firmę Škoda. Działo to pomimo dobrych charakterystyk balistycznych (wysoka przebijalność) nie zostało wprowadzone do uzbrojenia Wehrmachtu, ponieważ było przystosowane do trakcji konnej i miało niewielką prędkość holowania. Po przystosowaniu do montażu na podwoziu PzKpfw I działo Škoda A.6 PUV przyjęto do uzbrojenia jako 47mm PaK(t).

Podobnie jak w przypadku wielu innych niszczycieli czołgów, załoga była bardzo słabo osłonięta – w tym przypadku jedynym pancerzem była tarcza ochronna armaty.

Zbudowano łącznie 192 pojazdy tego typu, 132 z nich w zakładach Alkett, a resztę w zakładach Škody i Daimler-Benz. Modele te różniły się jedynie kształtem tarczy ochronnej. Weszły do służby tuż przed rozpoczęciem kampanii francuskiej w 1940 roku i zostały wycofane do końca 1942 roku.

Koszty konstrukcji wozów Panzerjäger były bardzo niskie, a w użyciu konstrukcja ta okazała się dość udana i pomogła ona przedłużyć użyteczność czołgów PzKpfw I, które były konstrukcją przestarzałą już w momencie rozpoczęcia II wojny światowej.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj