Peter Aerts

holenderski kickbokser

Peter Aerts (ur. 25 października 1970 roku w Eindhoven) – holenderski kick-boxer, trzykrotny mistrz K-1 World Grand Prix (1994, 1995, 1998).

Peter Aerts
Ilustracja
Pseudonim The Lumberjack (Drwal)
Data i miejsce urodzenia 25 października 1970
Eindhoven, Holandia
Obywatelstwo  Holandia
Wzrost 192 cm
Masa ciała 108 (2010) kg
Styl walki kick-boxing, boks tajski
Kategoria wagowa ciężka, open
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 91 (141)[1]
Zwycięstwa 66 (105)
Przez nokauty 49 (79)
Porażki 25 (34)
Remisy 0 (2)

Kariera sportowaEdytuj

Wczesna KarieraEdytuj

Od 6. do 17. roku życia trenował piłkę nożną, choć jego marzeniem była kariera boksera. Sport ten uprawiali bowiem jego dziadek i wujek. Na zapisanie się na treningi nie pozwoliła mu jednak matka. Zamiast tego w 1983 roku rozpoczął naukę taekwondo. W 1984 roku porzucił je na rzecz kick-boxingu. Swój pierwszy poważny turniej kick-boxerski wygrał w wieku 19 lat[2]. Rok później został mistrzem świata IKBF, a dwa lata później również WMTA w wadze ciężkiej.

K-1Edytuj

W 1993 roku podpisał kontrakt z nowo powstałą japońską organizacją K-1. Był jednym z ośmiu zawodników, którzy wystartowali w pierwszym turnieju K-1 o mistrzostwo tej organizacji (Grand Prix 1993 w Tokio). Mimo młodego wieku, był już uznanym kick-boxerem i jednym z faworytów do sięgnięcia po tytuł. Odpadł jednak już po pierwszej walce, przegrywając przez decyzję z rodakiem Ernesto Hoostem.

W latach 1994 i 1995 dwukrotnie tryumfował w finałowym turnieju K-1, stając się jedną z największych gwiazd tej organizacji. Sukces ten powtórzył jeszcze w roku 1998. Zasłynął wtedy znokautowaniem wszystkich trzech rywali (kolejno Masa'aki Satake, Mike Bernardo, Andy Hug) w pierwszych rundach, wygrywając turniej w rekordowym łącznym czasie 6 minut i 43 sekund. Rekord ten został pobity w 2009 roku przez Semmy'ego Schilta[3].

Następne lata nie były udane dla Aertsa, który trapiony kontuzjami był zmuszony do wycofania się z wielu turniejów. Na udział w kolejnej walce o tytuł mistrza K-1 musiał czekać aż do 2006 roku, kiedy dotarł do finału, startując jako zawodnik rezerwowy (po wycofaniu się Remy'ego Bonjasky'ego). Przegrał jednak przez decyzję z broniącym tytułu Semmym Schiltem. Obaj spotkali się ponownie w finale następnego roku. Tym razem Aerts przegrał w pierwszej rundzie przez techniczny nokaut z powodu kontuzji kolana.

Aerts wziął rewanż na Schilcie we wrześniu 2008 roku, kiedy wyeliminował go z udziału w finałach K-1 World GP, pokonując go podczas Final 16 w Seulu. Złamał tym samym trwającą od 2005 roku kompletną dominację Schilta w K-1[4]. W Finale World GP odpadł jednak już w pierwszej walce, pokonany przez techniczny nokaut przez Badra Hariego. W 2009 roku po raz pierwszy w karierze nie zakwalifikował się do finałów, przegrywając w Final 16 z Alistairem Overeemem.

3 kwietnia 2010 roku otrzymał szansę walki o mistrzostwo K-1 w wadze ciężkiej (do 100 kg). Aerts, nominalnie zawodnik wagi superciężkiej, aby w niej wystąpić schudł do 97 kg. Jego rywalem był dotychczasowy mistrz, Kyotaro. Japończyk znokautował Holendra ciosem sierpowym w drugiej rundzie[5]. W październiku podczas Final 16 Aerts pokonał przez decyzję po dodatkowej rundzie Ewertona Teixeirę i po raz 17 awansował do Finału K-1 WGP, który został rozegrany 11 grudnia 2010 roku w Tokio. W ćwierćfinale znokautował Mighty Mo, a w zaciętym półfinale wygrał przez decyzję większości z obrońcą tytułu Semmym Schiltem. 40-letni Aerts, jak sam przyznał po gali, nie wytrzymał jednak trudów turnieju i w konsekwencji w finale uległ przez szybki nokaut Alistairowi Overeemowi[6].

Niedługo potem K-1 z powodu problemów finansowych zawiesiła funkcjonowanie. W 2012 roku Aerts związał się więc z holenderską organizacją Glory. Ponad 40-letni zawodnik, trapiony licznymi kontuzjami nie odnosił już jednak znaczących sukcesów.

19 października 2014 roku Aerts stoczył w Osace walkę z Ernesto Hoostem, której stawką było mistrzostwo świata WKO w kick-boxingu w wadze ciężkiej. Było to 6 w historii starcie między obydwoma utytułowanymi holenderskimi zawodnikami. Po raz czwarty tryumfował Hoost, który po 3 rundach zwyciężył przez jednogłośną decyzję sędziów. Jak się potem okazało była to ostatnia walka Petera Aertsa. W sierpniu 2015 roku miał wprawdzie walczyć na kolejnej gali w Japonii, jednak w dniu 8 czerwca 2015 roku poinformował, iż niezaleczone kontuzje wykluczają jego występ. W związku z tym ogłosił, iż po ponad 30 latach sportowej kariery wycofuje się z dalszych startów i zamierza się poświęcić trenowaniu młodych zawodników[7][8].

OsiągnięciaEdytuj

Peter Aerts jest rekordzistą pod względem występów w finałowym turnieju K-1 World Grand Prix – 17 razy (nieprzerwanie w latach 1993-2008 oraz w 2010 roku; walczył również w 2009, ale jedynie w walce rezerwowej). Wygrał trzy razy (1994, 1995, 1998), trzykrotnie był drugi (2006, 2007, 2010). Przydomek "Drwal" nawiązuje do jego nokautujących kopnięć, którymi "ścinał" swoich rywali.

Lista walk MMAEdytuj

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
Przegrana 1-2   Baruto Kaito Decyzja (jednogłośna) 3 3:00 Rizin FF: Iza no Mai 31.12.2015   Saitama
Przegrana 1-1   Shungo Oyama Poddanie (skrętówka) 1 0:30 K-1 PREMIUM 2005 Dynamite!! 31.12.2005   Osaka
Wygrana 1-0   Wakashoyo Shunichi TKO (ciosy pięściami) 1 1:36 Hero's 2 6.07.2005   Tokio

PrzypisyEdytuj

  1. Bilans obejmuje walki w cyklu K-1 WGP; w nawiasie ogółem w kick-boxingu i dyscyplinach pokrewnych. Stan na 19.09.2015
  2. Peter's History (ang.). peteraerts.com. [dostęp 2009-08-30].
  3. K-1 World GP 2009 FINAL – rewanże i rekordy | FIGHT24.PL - MMA i K-1, UFC, www.fight24.pl [dostęp 2017-11-26].
  4. Monty DiPietro: Aerts Overwhelms Schilt in Seoul (ang.). [dostęp 16 października 2008].
  5. Stuart Tonkin: Titles Defended: Kyotaro & Semmy Victorious (ang.). k-1.co.jp, 3 kwietnia 2010. [dostęp 2010-04-07].
  6. Stuart Tonkin: K-1 WGP 2010: A Monster Crowned (ang.). [dostęp 13 grudnia 2010].
  7. Fraser Coffeen: Peter Aerts officially retires: Kickboxing legend calls it quits after 30 years (ang.). [dostęp 21 września 2015].
  8. Dave Walsh: Peter Aerts officially retires (ang.). [dostęp 21 września 2015].

Linki zewnętrzneEdytuj