Otwórz menu główne

Piero Gros

włoski narciarz alpejczyk

Piero „Pierino” Gros (ur. 30 października 1954 w Sauze d’Oulx) – włoski narciarz alpejski, mistrz olimpijski, trzykrotny medalista mistrzostw świta oraz zdobywca Pucharu Świata.

Piero Gros
Piero Gros
Data i miejsce urodzenia 30 października 1954
Sauze d’Oulx, Włochy
Klub SC Sauze d’Oulx
Debiut w PŚ 8.12 1972, Val d’Isère (1. miejsce – gigant)
Pierwsze punkty w PŚ 8.12 1972, Val d’Isère (1. miejsce – gigant)
Pierwsze podium w PŚ 8.12 1972, Val d’Isère (1. miejsce – gigant)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Igrzyska olimpijskie
Złoto Innsbruck 1976 Slalom
Mistrzostwa świata
Złoto Innsbruck 1976 Slalom
Srebro Ga-Pa 1978 Slalom
Brąz Sankt Moritz 1974 Gigant
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
1973/1974
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1975/1976
Puchar Świata (Slalom)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1975/1976
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1974/1975
Puchar Świata (Slalom gigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1973/1974
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1974/1975
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1975/1976

Spis treści

KarieraEdytuj

Pojawił się po raz pierwszy na arenie międzynarodowej 8 grudnia 1972 roku w Val d’Isère, gdzie w zawodach Pucharu Świata okazał się najlepszy w gigancie. Tym samym już w swoim debiucie w zawodach pucharowych nie tylko zdobył pierwsze punkty, ale od razu stanął na najwyższym stopniu podium. W sezonie 1972/1973 jeszcze sześciokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, w tym jeden raz stając na podium: 17 grudnia 1972 roku w Madonna di Campiglio zwyciężył w slalomie. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie dziesiąte miejsce, w klasyfikacji giganta był czwarty, a w klasyfikacji slalomu szósty.

Największe sukcesy w cyklu Pucharu Świata osiągnął w sezonie 1973/1974, kiedy zdobył Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej. Na podium stawał siedem razy, w tym odnosząc pięć zwycięstw: 17 grudnia 1973 roku w Vipiteno i 3 marca 1974 roku w Voss był najlepszy w slalomie, a 7 stycznia w Berchtesgaden, 13 stycznia w Morzine i 9 marca 1974 roku w Wysokich Tatrach zwyciężał w gigancie. Oprócz klasyfikacji generalnej wygrał wtedy także klasyfikację giganta, a w klasyfikacji slalomu był czwarty. W lutym w 1974 roku wystartował na mistrzostwach świata w Sankt Moritz, gdzie wywalczył pierwszy w karierze medal. W gigancie zajął tam trzecie miejsce, plasując się za swym rodakiem Gustavem Thönim oraz Austriakiem Hansem Hinterseerem. Do zajęcia drugiego miejsca zabrakło mu 0,07 sekundy, natomiast do zwycięzcy stracił 0,99 sekundy. Na tej samej imprezie wystąpił także w slalomie, jednak nie ukończył zawodów.

Kolejne zwycięstwa odnosił w sezonie 1974/1975. Pięciokrotnie zwyciężał w zawodach Pucharu Świata: 5 grudnia w Val d’Isère, 18 grudnia 1974 roku w Madonna di Campiglio i 13 stycznia 1975 roku w Adelboden wygrywał giganta, a 6 stycznia w Garmisch-Partenkirchen i 19 stycznia 1975 roku w Kitzbühel był najlepszy w slalomie. Zwycięstwo w Kitzbühel było jego ostatnim triumfem w zawodach pucharowych. Ponadto 12 stycznia w Wengen i 15 marca w Sun Valley był drugi w slalomie, a 13 marca 1975 roku w Sun Valley drugie miejsce zajął w gigancie. Wyniki te pozwoliły mu zająć czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej, drugie w klasyfikacji giganta i trzecie w klasyfikacji slalomu. W klasyfikacji giganta lepszy okazał się tylko Ingemar Stenmark ze Szwecji, a wśród slalomistów wyprzedzili go Stenmark oraz Gustav Thöni.

Najważniejszym punktem sezonu 1975/1976 były igrzyska olimpijskie w Innsbrucku, gdzie Włoch wystartował w slalomie i slalomie gigancie. Po pierwszym przejeździe slalomu zajmował piątą pozycję, tracąc do prowadzącego Williego Frommelta z Liechtensteinu 1,25 sekundy. W drugim przejeździe Gros był najlepszy, wyprzedzając drugiego zawodnika o ponad sekundę. Dało mu to najlepszy łączny czas i zwycięstwo z przewagą 0,44 s nad Gustavem Thönim i 0,99 s nad Willim Frommeltem. Był to pierwszy złoty medal olimpijski dla Włoch w tej konkurencji. Piąte miejsce po pierwszym przejeździe zajmował także w gigancie, tracąc do prowadzącego Thöniego półtorej sekundy. Drugiego przejazdu jednak nie ukończył i ostatecznie nie był klasyfikowany. W zawodach PŚ powrócił na podium klasyfikacji generalnej, zajmując drugie miejsce za Stenmarkiem. Na podium stawał dziesięć razy, jednak nie odniósł żadnego zwycięstwa. Był także drugi w klasyfikacji slalomu, trzeci w gigancie oraz szósty w klasyfikacji kombinacji. Wśród slalomistów lepszy był tylko Stenmark, a w klasyfikacji giganta wyprzedził go jeszcze Gustav Thöni.

Przez trzy kolejne sezony jeszcze ośmiokrotnie stawał na podium. Po raz ostatni dokonał tego 15 stycznia 1979 roku w Crans-Montana, gdzie był trzeci w kombinacji. W zawodach tych wyprzedzili go tylko Phil Mahre z USA i Andreas Wenzel z Liechtensteinu. W sezonach 1976/1977 i 1978/1979 zajmował czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej, a sezon 1977/1978 ukończył na ósmej pozycji. Był też między innymi czwarty w klasyfikacji slalomu w sezonach 1976/1977 i 1977/1978. W tym czasie zdobył także swój ostatni medal na arenie międzynarodowej, zajmując drugie miejsce w slalomie podczas mistrzostw świata w Garmisch-Partenkirchen w 1978 roku. W zawodach tych rozdzielił na podium Ingemara Stenmarka i kolejnego reprezentanta Liechtensteinu, Paula Frommelta. Wystartował tam również w gigancie, który ukończył na trzynastej pozycji.

W późniejszych latach osiągał słabsze wyniki; jego najlepszym rezultatem było czwarte miejsce w zawodach PŚ w kombinacji wywalczone 8 grudnia 1979 roku w Val d’Isère. W klasyfikacjach generalnych kolejnych sezonów plasował się poza najlepszą dwudziestką. Wystartował w gigancie na igrzyskach olimpijskich w Lake Placid w 1980 roku, jednak nie ukończył rywalizacji. Brał także udział w mistrzostwach świata w Schladming w 1982 roku, zajmując szóste miejsce w slalomie. Ostatni występ w zawodach międzynarodowych zanotował 14 lutego 1982 roku w Garmisch-Partenkirchen, gdzie był dziesiąty w zawodach PŚ w slalomie. W 1982 roku zakończył karierę.

W przeciągu kariery zdobył także siedemnaście medali mistrzostw Włoch, w tym dziesięć złotych: w gigancie w latach 1974 i 1976, w kombinacji w latach 1974, 1976 i 1978 oraz w slalomie w latach 1975, 1976, 1979, 1980 i 1982.

Po zakończeniu kariery prowadził sklep ze sprzętem sportowym. W latach 1985-1990 był także burmistrzem miejscowości Sauze d’Oulx, w której się urodził[1]. Komentował ponadto zawody sportowe dla włoskiej telewizji RAI oraz włoskojęzycznej telewizji szwajcarskiej Radiotelevisione svizzera[2]. Był również członkiem komitetu organizacyjnego mistrzostw świata w Sestriere w 1997 roku, a w 2006 roku był członkiem sztafety ze zniczem olimpijskim, przekazał płomień olimpijski Deborze Compagnoni[1].

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
DNF 10 lutego 1976   Innsbruck Gigant 3:26,97 min -   Heini Hemmi
1.  14 lutego 1976   Innsbruck Slalom 2:03,29 min - -
DNF 19 lutego 1980   Lake Placid Gigant 2:40,74 min -   Ingemar Stenmark

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
3.  5 lutego 1974   Sankt Moritz Gigant 3:07,92 min +0,99 s   Gustav Thöni
DNF 10 lutego 1974   Sankt Moritz Slalom 1:49,98 min -   Gustav Thöni
DNF 10 lutego 1976   Innsbruck Gigant 3:26,97 min -   Heini Hemmi
1.  14 lutego 1976   Innsbruck Slalom 2:03,29 min - -
13. 2 lutego 1978   Garmisch-Partenkirchen Gigant 3:02,52 min +5,07 s   Ingemar Stenmark
2.  5 lutego 1978   Garmisch-Partenkirchen Slalom 1:39,54 min +0,66 s   Ingemar Stenmark
DNF 19 lutego 1980   Lake Placid Gigant 2:40,74 min -   Ingemar Stenmark
6. 7 lutego 1982   Schladming Slalom 1:48,48 min +2,20 s   Ingemar Stenmark

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Zwycięstwa w zawodachEdytuj

  1.   Val d’Isère8 grudnia 1972 (gigant)
  2.   Madonna di Campiglio17 grudnia 1972 (slalom)
  3.   Vipiteno17 grudnia 1973 (slalom)
  4.   Berchtesgaden7 stycznia 1974 (gigant)
  5.   Morzine13 stycznia 1974 (gigant)
  6.   Voss3 marca 1974 (slalom)
  7.   Wysokie Tatry9 marca 1974 (gigant)
  8.   Val d’Isère5 grudnia 1974 (gigant)
  9.   Madonna di Campiglio18 grudnia 1974 (gigant)
  10.   Garmisch-Partenkirchen6 stycznia 1975 (slalom)
  11.   Adelboden13 stycznia 1975 (gigant)
  12.   Kitzbühel19 stycznia 1975 (slalom)

Pozostałe miejsca na podiumEdytuj

  1.   Val d’Isère8 grudnia 1972 (gigant) – 3. miejsce
  2.   Adelboden21 stycznia 1974 (gigant) – 2. miejsce
  3.   Wengen12 stycznia 1975 (slalom) – 2. miejsce
  4.   Sun Valley13 marca 1975 (gigant) – 2. miejsce
  5.   Sun Valley15 marca 1975 (slalom) – 2. miejsce
  6.   Val d’Isère5 grudnia 1975 (gigant) – 3. miejsce
  7.   Madonna di Campiglio14 grudnia 1975 (gigant) – 3. miejsce
  8.   Vipiteno15 grudnia 1975 (slalom) – 3. miejsce
  9.   Schladming21 grudnia 1973 (slalom) – 3. miejsce
  10.   Garmisch-Partenkirchen5 stycznia 1976 (slalom) – 2. miejsce
  11.   Garmisch-Partenkirchen9 stycznia 1976 (kombinacja) – 2. miejsce
  12.   Wengen11 stycznia 1976 (slalom) – 2. miejsce
  13.   Morzine18 stycznia 1976 (gigant) – 2. miejsce
  14.   Kitzbühel24 stycznia 1976 (slalom) – 3. miejsce
  15.   Mont-Sainte-Anne18 marca 1976 (gigant) – 2. miejsce
  16.   Val d’Isère12 grudnia 1976 (gigant) – 2. miejsce
  17.   Madonna di Campiglio19 grudnia 1976 (slalom) – 2. miejsce
  18.   Kitzbühel16 stycznia 1977 (slalom) – 2. miejsce
  19.   Voss17 marca 1977 (gigant) – 2. miejsce
  20.   Voss18 marca 1977 (slalom) – 2. miejsce
  21.   Oberstaufen5 stycznia 1978 (slalom) – 3. miejsce
  22.   Adelboden17 stycznia 1978 (gigant) – 3. miejsce
  23.   Crans-Montana15 stycznia 1979 (kombinacja) – 3. miejsce

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj