Podstawka (piwo)

Podstawka (żargonowo wafel) – rodzaj tekturowej podkładki pod kufel lub szklankę do piwa.

Jedna z najstarszych polskich podstawek pod piwo (z kolekcji Mateusza Gębickiego)[1]

Podstawki początkowo wyrabiane były z blachy, fajansu lub porcelany, a ich zadaniem była ochrona blatów stołów przed ciężkimi kuflami i zalaniem piwem. W 1892 r. Robert Sputh z Drezna opatentował podstawkę tekturową, na której z czasem browary lub piwiarnie zaczęły umieszczać swoją reklamę. Podstawki miały pierwotnie zwykle kształt okrągły lub kwadratowy. Z czasem zaczęły pojawiać się podstawki o bardziej wymyślnych kształtach. Obecnie podstawki stanowią przedmiot kolekcjonerski birofilów-tegestologów[2]. Historycy piwowarstwa polskiego nie są w stanie jednoznacznie określić która podstawka pojawiła się w Polsce jako pierwsza, ale w zbiorach tegestologów znajdują się polskie podstawki z początku XX w.[1]

Z racji swojego kształtu, a także struktury materiału (mało zwarta tektura) oraz jego koloru (często bladożółty lub beżowy) podstawka w żargonie kolekcjonerów określana jest mianem wafla.

Standardowe zastosowanie podstawki dzięki rozkładanej, dużej powierzchni zostaje znacznie rozszerzone. Opatentowane (nr patentu w UP RP 207865) rozwiązanie umożliwia zamieszczenie znacznie obszerniejszego przekazu, umieszczenie dodatkowej wartości dodanej, np. gier towarzyskich, planów miast, map turystycznych, przewodników, itp.[3]

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Renata Kwiecień. Czym jest tegestologia?. „Piwowar”, s. 36-37, Nr 21 (2016). Polskie Stowarzyszenie Piwowarów Domowych. ISSN 2082-4874. 
  2. Leszek Rum: Ilustrowany leksykon piwa. Poznań: Kurpisz, 2005, s. 247. ISBN 83-89738-20-1.
  3. Patent na stronie Urzędu Patentowego RP.

Linki zewnętrzneEdytuj