Polikarp Wróblewski

Polikarp Wróblewski (ur. 26 stycznia, 1898 w Chotomowie, zm. 4 czerwca, 1983) – działacz niepodległościowy, dowódca grupy POW (Polska Organizacja Wojskowa) w Chotomowie. W POW używał ps. Wyrwa.

ŻyciorysEdytuj

I wojna światowa i niepodległośćEdytuj

W Warszawie ukończył gimnazjum Rychłowskiego, następnie Szkołę Techniczną Wawelberga i Rotwanda. W 1916 roku podczas wakacji w Chotomowie założył tam filię Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Tomasza Zana. W krótkim czasie drużyna ta została przekształcona w oddział POW, którego został dowódcą. Po przeszkoleniu podoficerskim POW w Buchniku uczestniczył m.in. w ćwiczeniach i defiladzie przed Komendantem POW, Józefem Piłsudskim w Zielonce pod Warszawą w 1917. Po otrzymaniu uprawnień instruktora p. pożarowego założył ochotnicze drużyny strażackie w Chotomowie, Olszewicy i Krubinie w 1918. Wykorzystując działalność strażacką organizował szkolenia i akcje wojskowo-konspiracyjne. Od 11 do 14 listopada 1918 na czele 100-osobowego oddziału dowodził, wspólnie z oddziałem POW z Nowej Jabłonny, akcją opanowania i rozbrojenia koszarów niemieckich w Nowej Jabłonnie zakończone kapitulacją liczącego 200 żołnierzy garnizonu niemieckiego. Raport z tej akcji złożył płk. Wacławowi Stachiewiczowi, szefowi sztabu Komendy Naczelnej POW w Warszawie. W okresie peowiackim dużą role w pracy konspiracyjno-niepodległościowej odgrywała również jego siostra, Zuzanna Wróblewska, która wspólnie z m.in. Jadwigą Pietrasówną i Bronisławą Janież kolportowały w rejonie Chotomowa i Nowej Jabłonny bibułę niepodległościową. Po odzyskaniu niepodległości zaciągnął się, jako ochotnik, do 3 pułku ułanów (zwanym pułkiem dzieci Warszawy) i wyruszył z nim na Front Południowy w rejon Lwowa. Otrzymał funkcję pułkowego fotografa i kronikarza.. Posługując się dużym kliszowym aparatem fotograficznym wykonał kilkaset zdjęć z akcji bojowych 3 szwadronu pułku, które były publikowane w prasie wojskowej i warszawskim Tygodniku Ilustrowanym. W czasie potyczki 28 grudnia, 1919 został ranny w głowę i dla leczenia kontuzji wysłano go do Warszawy. W sierpniu 1920, jako kierowca samochodu pancernego uczestniczył w Bitwie Warszawskiej. Zdemobilizowany w 1921 w stopniu kaprala (Armia Polska nie weryfikowała stopni oficerskich POW). W 1921 podjął pracę w CWL (Centralne Warsztaty Lotnicze), kontynuując studia w Wyższej Szkole Technicznej Wawelberga i Rotwanda. Kontynuował też aktywną działalność w organizacji i rozbudowie pożarnictwa polskiego na szczeblu lokalnym i krajowym. M.in. reprezentował Polskę na międzynarodowych zjazdach, kongresach i zawodach pożarniczych w Czechosłowacji, Belgii i Francji. W 1932 został prezesem Zarządu Związku Ochotniczych Straży Pożarnych powiatu warszawskiego.

II wojna światowa i PRLEdytuj

Po napaści Niemiec na Polskę został zmobilizowany 7 września 1939. Otrzymał zadanie zorganizowania w Białej Podlaskiej fabryki samolotów na potrzeby wojska, ale szybko zmieniający się front i załamanie obrony pokrzyżowały te plany. Przedostał się do Rumunii, a następnie do Turcji, gdzie wespół z innymi polskimi specjalistami założyli fabrykę samolotów ćwiczebnych Turk Hava Kurumi (THK) w Etimesqut pod Ankarą. Dyrektorem THK był znany polski inżynier Jerzy Wędrychowski. Do Kraju wrócił w 1946 i objął stanowisko dyrektora technicznego Zakładów Samochodowych nr 2 na Pradze (późniejsza WFM). Skutkiem inwigilacji UB i podejrzeń o współpracę z wywiadem amerykańskim odchodzi z WFM i podejmuje pracę w Biurze Konstrukcyjnym. We wrześniu 1973 zostaje wybrany Honorowym Prezesem OSP w Chotomowie. Syn Polikarpa Wróblewskiego, Andrzej Jan Wróblewski był w latach 80. rektorem Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i jest określany, jako jeden z ojców współczesnej polskiej szkoły dizajnu na tejże uczelni[1]. Również związany z tą uczelnią jest drugi syn , Bohdan Wróblewski, znany rysownik i ilustrator[2].

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj