Przetrwała błona źrenicza

Przetrwała błona źrenicza (ang. persistent pupillary membrane, PPM) – wada wrodzona, w której oko zawiera przetrwałe elementy płodowej błony źreniczej w postaci pasm tkanki przechodzących nad otworem źrenicznym.

Przetrwała błona źrenicza.

W życiu płodowym ssaków błona źrenicza odżywia soczewkę oka. Prawidłowo, błona ta ulega zanikowi od momentu narodzin do 4-8 tygodni; fragmenty błony stwierdzano u 95% zdrowych noworodków[1]. PPM oznacza sytuację, gdy zanik po tym okresie jest niedokonany i pozostały fragmenty tej błony; są one czasem przyczepione do rogówki lub soczewki, ale najczęściej do tęczówki. Powikłaniem przetrwałych zrostów z rogówką może być jej niewielkie zmętnienie, podczas gdy przyczepione pasma do soczewki objawiają się jako niewielka zaćma. Wada ta jest jednak najczęściej bezobjawowa. Rozpoznanie stawiane jest na podstawie badania w lampie szczelinowej. Miejscowo stosowana atropina powoduje rozszerzenie źrenicy, co niekiedy wystarcza aby przerwać zrosty.

Opisywano rodzinne występowanie PPM[2][3]. PPM stanowi też część obrazu klinicznego zespołu Axenfelda-Riegera.

PrzypisyEdytuj

  1. Tanzer DJ, McClatchey SK. Spontaneous hyphema secondary to a prominent pupillary membrane in a neonate. „J Pediatr Ophthalmol Strabismus”. 34, s. 318–20, 1997. 
  2. Cassady JR, Light A. Familial persistent pupillary membranes. „Arch Ophthal”. 58, s. 438-448, 1957. 
  3. PUPILLARY MEMBRANE, PERSISTENCE OF w bazie Online Mendelian Inheritance in Man (ang.)

BibliografiaEdytuj