RPK-2 Wjuga

RPK-2 Wjuga (ros. РПК-2 «Вьюга», NATO: SS–N–15 Starfish) – odpalany z okrętów podwodnych radziecki rakietowy pocisk przeciwpodwodny z głowicą w postaci klasycznej bomby głębinowej, lekkiej torpedy przeciwpodwodnej (rakietotorpeda) bądź ładunku termojądrowego. Pocisk podobny do amerykańskiego UUM-44A SUBROC, wystrzeliwany z pozycji podwodnej – po wynurzeniu ponad powierzchnię, rozpędzany za pomocą silnika rakietowego na dystansie około 10–40 km[1] (według oficjalnych źródeł amerykańskich 45–50 km), po czym w rejonie celu uwalniany jest ładunek pocisku, który swobodnie opadając po trajektorii balistycznej, zanurza się przed detonacją w wodzie. Pozostawały na wyposażeniu okrętów podwodnych typów Charlie II, Alfa i Victor III.

RPK-2 Wjuga
Państwo Związek Radziecki
Rodzaj głębina wodna – głębina wodna
Przeznaczenie przeciwpodwodna
Średnica 533 mm
Zasięg 40 km
Typ głowicy atomowa
Użytkownicy
ZSRR

System opracowany był przez biuro OKB-9 ze Swierdłowska pod kierownictwem F. Pietrowa i N. Kostrulina[2]. Przyjęty formalnie na uzbrojenie 4 sierpnia 1969 roku[2]. Rakieta nosiła oznaczenie 81R i była odpalana z wyrzutni torpedowych kalibru 533 mm z głębokości do 50–60 m[2]. Mogła służyć także do atakowania celów naziemnych[1].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Bernard Blake: Jane's Weapon Systems 1988-89. Alexandria: Jane's, 1988, s. 525, (3970.441). ISBN 0-7106-0855-1.
  • Władimir Iljin, Aleksandr Kolesnikow. Otieczestwiennyje atomnyje podwodnyje łodki. „Tiechnika i Woorużenije”. 5-6/2000, maj-czerwiec 2000 (ros.).