Re’uwen Barkat
Re’uwen Barkat (hebr.: ראובן ברקת, ang.: Reuven Barkat, ur. 15 czerwca 1906 w Taurogach, zm. 5 kwietnia 1972 w Jerozolimie) – izraelski prawnik, działacz społeczny, dziennikarz, dyplomata i polityk, w 1961 ambasador w Norwegii, w latach 1965–1972 poseł do Knesetu, w latach 1969–1972 jego przewodniczący.
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
15 czerwca 1906 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
5 kwietnia 1972 |
Przewodniczący Knesetu | |
Okres |
od 17 listopada 1969 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Poseł do Knesetu | |
Okres |
od 22 listopada 1965 |
Przynależność polityczna |
Życiorys
edytujUrodził się 15 czerwca 1906 w Taurogach (wówczas Imperium Rosyjskie, obecnie Litwa[1]).
Na Litwie ukończył żydowską szkołę podstawową i gimnazjum oraz jesziwę. Był jednym z założycieli ruchów „Młody Pionier” i „Młody Hebrajczyk” w Republice Litewskiej. Na studia wyjechał do Francji – studiował prawo i literaturę na Sorbonie oraz Uniwersytecie Strasburskim. Był przewodniczącym Związku Żydowskich Studentów w Diasporze[1].
W 1926 wyemigrował do stanowiącej brytyjski mandat Palestyny. W latach 1928–1933 był sekretarzem departamentu osadnictwa w ruchu osadniczym Centrum Rolnicze (Ha-Merkaz ha-chakla’i), natomiast w latach 1933–1938 dyrektorem departamentu kontaktów publicznych, odpowiedzialnym za organizację przenoszenia żydowskiego dobytku z Niemiec do Palestyny. W latach 1940–1946 był sekretarzem generalnym Narodowego Komitetu Żołnierzy Żydowskich. Od 1946 działał w departamencie politycznym związku zawodowego Histadrut, którego dyrektorem został w 1949, kiedy został także członkiem komitetu centralnego organizacji. Następnie kierował departamentem spraw arabskich związku. Publikował artykuły w prasie, szczególnie w dziennikach Dawar i Ha-Arec[1].
W 1961 został ambasadorem Izraela w Norwegii[1]. W kolejnym roku miał zostać ambasadorem w Związku Radzieckim, ale 27 listopada 1961 został wyznaczony na nowego sekretarza generalnego Mapai, obejmując stanowisko zwolnione przez Josefa Almogiego[2]. Pełnił tę funkcję do 1966 roku. W wyborach w 1965 został wybrany posłem z listy Koalicji Pracy (sojuszu Mapai i Achdut ha-Awoda). W szóstym Knesecie zasiadał w komisjach spraw zagranicznych i obrony oraz edukacji i kultury. W 1969 uzyskał reelekcję. Został przewodniczącym Knesetu VII kadencji, zasiadał w komisji interpretacji. Pozostał na stanowisku do śmierci – zmarł 5 kwietnia 1972[1] w Jerozolimie[3][4], mandat poselski objął po nim Awi’ad Jafe[5].
Został pochowany na cmentarzu na Górze Oliwnej[3].
W 1977 roku ukazała się jego biografia pod hebrajskim tytułem Sefer Barkat: diwrej ijun we-dijun be-baajot parlamentarizm, tchika we-mimszal, Jerozolima (pol. Księga Barkata: studium i debata nad problemami parlamentaryzmu, legislacji i rządzenia)[1][4].
Przypisy
edytuj- ↑ a b c d e f Re’uwen Barkat (ang.) – profil na stronie Knesetu.
- ↑ Reuven Barkat Named Secretary General of Mapai Party in Israel. jta.org. [dostęp 2019-07-01]. (ang.).
- ↑ a b ראובן ברקת, „הר הזיתים” [dostęp 2019-07-02] .
- ↑ a b ראובן ברקת, „תנועת העבודה בישראל” [dostęp 2019-07-02] .
- ↑ Members of the Seventh Knesset. knesset.gov.il. [dostęp 2019-07-01]. (ang.).