Reinhard Höhn

Reinhard Höhn (ur. 29 lipca 1904 w Gräfenthal, zm. 14 maja 2000 w Bad Harzburg) – niemiecki prawnik oraz SS-Oberführer. W III Rzeszy pełnił funkcję doradcy prawnego policji i SS, był Hauptabteilungsleiterem w SD-Hauptamt oraz osobistym doradcą Heinricha Himmlera. Po wojnie w Niemczech zachodnich był twórcą harzburskiego modelu zarządzania oraz znanym i cenionym, do czasu odkrycia nazistowskiej przeszłości, menedżerem.

Reinhard Höhn
Data i miejsce urodzenia 29 lipca 1904
Gräfenthal
Data i miejsce śmierci 14 maja 2000
Bad Harzburg
Zawód, zajęcie prawnik

ŻyciorysEdytuj

Po zakończeniu I wojny światowej pomiędzy 1923 a 1932 przyłączył się do nacjonalistycznej niemieckiej organizacji Zakon Młodych Niemców (niem. Jungenddeutscher Orden – Jungdo).

W lipcu 1933 wstąpił do NSDAP otrzymując legitymację o numerze 2175900; do SS wstąpił w grudniu tego samego roku (nr SS – 36 229)[1]. W okresie narodowego socjalizmu Reinhard Höhn zrobił w nazistowskich Niemczech szybką karierę w SS. Od 1934 brał udział w zorganizowaniu krajowej wywiadowczej służby informacyjnej SD (niem. Sicherheitsdienst). W latach 1935-1939 kierował Wydziałem Centralnym na Kraj II/2 SD zajmującym się wewnętrznym wywiadem w Niemczech.

Od 1936 był członkiem Akademii Prawa Niemieckiego. W 1936 został awansowany na stanowisko szefa departamentu w Głównym Urzędzie Bezpieczeństwa Rzeszy (niem.Reichssicherheitshauptamt – RSHA)[2]. W 1939 awansowany został na Standartenführera.

Między 1939 i 1945 Höhn był dyrektorem Państwowego Instytutu Śledczego przy Uniwersytecie w Berlinie. W latach 1941-1943 publikował czasopismo poświęcone problematyce Lebensraumu oraz zyskaniu niemieckiej przestrzeni życiowej na wschodzie „Reichs-Volksordnung-Lebensraum”. Został wkrótce głównym specjalistą od spraw ludnościowych państw okupowanych[3]. W 1944 awansowano go do stopnia SS-Oberführera.

Okres powojennyEdytuj

Po II wojnie światowej Reinhard Höhn ukrywał się, pracował jako uzdrowiciel, aby w 1955 pojawić się w roli założyciela, dyrektora oraz wykładowcy akademickiego w szkole zarządzania biznesowego Akademie für Führungskräfte der Wirtschaft (pol. Akademia Menedżerów Gospodarki) w Bad Harzburg w górach Harzu. Publikował również prace z zakresu teorii zarządzania, które miały wpływ na odbudowę i rozwój powojennej gospodarki RFN. Zadaniem uczelni było szkolenie młodej kadry kierowniczej, która miała objąć czołowe stanowiska w niemieckich przedsiębiorstwach. W sumie przez akademię przeszło około 600 000 studentów. Kiedy upubliczniono karierę Höhna w III Rzeszy, nastąpił upadek zarówno modelu jak i samej akademii, którą w 1989 przejęła grupa kształcenia ustawicznego COGNOS AG, a w 2005 uczelnię przeniesiono do Überlingen nad Jeziorem Bodeńskim.

Reinhard Höhn w latach 70. pojawił się w książce polskiego dziennikarza Krzysztofa Kąkolewskiego Co u pana słychać?, która po przetłumaczeniu na język niemiecki doprowadziła do skandalu medialnego w Polsce i w Niemczech[4]. Kąkolewski przeprowadził wywiad z Reinhardem Höhnem, w którym skupił się głównie na sprawie przekazania przez niego Heinrichowi Himmlerowi w 1941 memoriału lekarza Adolfa Pokornego postulującego sterylizację „nieczystych rasowo” narodów podbitych przy pomocy soku z tropikalnej rośliny Caladium seguinum (difenbachia Seguiny) powodującej bezpłodność.

PublikacjeEdytuj

W okresie narodowego socjalizmu w nazistowskich Niemczech był autorem licznych publikacji związanych z problematyką demografii oraz Lebensraumu, a także książek poświęconych problematyce prawnej i wojskowości. Wiele dzieł Höhna zostało w radzieckiej strefie okupacyjnej i NRD umieszczonych na liście literatury zakazanej[5]. Po wojnie publikował książki dotyczące zarządzania oraz prawa gospodarczego.

  • Artur Mahraun, der Wegweiser zur Nation. Sein politischer Weg aus seinen Reden und Aufsätzen, Rendsburg 1929
  • Der bürgerliche Rechtsstaat und die neue Front. Die geistesgeschichtliche Lage einer Volksbewegung, Berlin 1929
  • Die Staatswissenschaft und der Jungdeutsche Staatsvorschlag, Berlin 1929
  • Allgemeines Schuldrecht. Lehrbuch, Berlin 1934
  • Die Wandlung im staatsrechtlichen Denken, Hamburg 1934
  • Vom Wesen der Gemeinschaft. Vortrag, gehalten auf der Landesführerschule des deutschen Arbeitsdienstes, Berlin 1934
  • Rechtsgemeinschaft und Volksgemeinschaft, Hamburg 1935
  • Otto von Gierkes Staatslehre und unsere Zeit, zugleich eine Auseinandersetzung mit dem Rechtssystem des 19. Jahrhunderts, Hamburg 1936
  • mit Theodor Maunz und Ernst Swoboda, Grundfragen der Rechtsauffassung, München 1938
  • Verfassungskampf und Heereseid. Der Kampf des Bürgertums um das Heer (1815-1850), Leipzig 1938
  • Hrsg., Das ausländische Verwaltungsrecht der Gegenwart. Wesen, Aufgabe und Stellung der Verwaltung in Italien, Frankreich, Großbritannien und USA, Berlin 1940
  • Frankreichs demokratische Mission in Europa und ihr Ende, Darmstadt 1940
  • mit Wilhelm Stuckart und Herbert Schneider, Verfassungs-, Verwaltungs- und Wirtschaftsgesetze Norwegens. Sammlung der wichtigsten Gesetze, Verordnungen und Erlasse, Darmstadt 1942
  • Die englische Ideologie vom Volksaufstand in Europa, Prag 1944
  • Revolution, Heer, Kriegsbild, Darmstadt 1944
  • Scharnhorsts Vermächtnis, Bonn 1952
  • Die Führung mit Stäben in der Wirtschaft, Bad Harzburg 1961
  • mit Gisela Böhme, Menschenführung im Handel, Bad Harzburg 1962
  • Die Armee als Erziehungsschule der Nation. Das Ende einer Idee, Bad Harzburg 1963
  • Die Stellvertretung im Betrieb. Ein Führungs- und Organisationsproblem im modernen Unternehmen, Bad Harzburg 1964
  • mit Gisela Böhme, Führungsbrevier der Wirtschaft, Bad Harzburg 1966
  • Das Harzburger Modell in der Praxis. 1967
  • Das tägliche Brot des Management, Bad Harzburg 1978, ​ISBN 3-8020-0201-6

PrzypisyEdytuj

  1. Biografia Reinharda Höhna w języku polskim
  2. Ernst Klee, Das Personenlexikon zum Dritten Reich. Wer war was vor und nach 1945. Fischer Taschenbuch Verlag, Zweite aktualisierte Auflage, Frankfurt am Main 2005, s. 261.
  3. Biografia Reinharda Höhna
  4. Krzysztof Kąkolewski, Co u pana słychać, Czytelnik, Warszawa 1979, str. 67-79.
  5. Deutsche Verwaltung für Volksbildung in der sowjetischen Besatzungszone, Liste der auszusondernden Literatur Berlin: Zentralverlag, 1946

BibliografiaEdytuj

  • Ernst Klee, Das Personenlexikon zum Dritten Reich. Wer war was vor und nach 1945. Fischer Taschenbuch Verlag, Zweite aktualisierte Auflage, Frankfurt am Main 2005, s. 261.
  • Krzysztof Kąkolewski, Co u pana słychać, Czytelnik, Warszawa 1979, str. 67-79 rozdz. „Zabić wszystkich, którzy mieli się kiedykolwiek narodzić”.

Linki zewnętrzneEdytuj