Otwórz menu główne

Robert Mroziewicz

polski historyk i dyplomata

Robert Eustachy Mroziewicz (ur. 20 września 1942 w Warszawie, zm. 15 czerwca 2008) – polski dyplomata i historyk, profesor Centrum Studiów Latynoamerykańskich UW (CESLA) i Collegium Civitas, działacz opozycji demokratycznej, członek PZPR[1], po 1989 wiceminister spraw zagranicznych i obrony narodowej.

Robert Mroziewicz
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 20 września 1942
Warszawa
Data śmierci 15 czerwca 2008
Doktor habilitowany nauk humanistycznych
Specjalność:
historia powszechna
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Habilitacja 1984 – historia
Instytut Historii PAN
Wykładowca, naukowiec
Jednostka PAN
Collegium Civitas
UW
Stały Przedstawiciel RP przy ONZ
Okres spraw. 1991–1992
Poprzednik Stanisław Pawlak
Następca Zbigniew Włosowicz
Podsekretarz Stanu w MSZ
Okres spraw. 1992–1997
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W młodości był członkiem „walterowców”, kierowanej przez Jacka Kuronia drużyny harcerskiej, organizowanych w okresie odwilży według sowieckiego wzorca organizacji pionierskich. Na studiach na Uniwersytecie Warszawskim związał się z „komandosami” – grupą opozycyjnej młodzieży. Został wyrzucony z uniwersytetu po wydarzeniach marcowych, ale później ukończył studia na wydziale historii. Współpracował z Komitetem Obrony Robotników, był zastępcą redaktora naczelnego podziemnego kwartalnika „Krytyka”. W 1985 więziony za działalność opozycyjną.

Od 1969 pracował w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych, a od 1972 w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk. W latach 1977–1978 był stypendystą Fulbrighta na Uniwersytecie w Georgetown (Washington DC) oraz na Uniwersytecie Teksańskim w Austin. W 1984 habilitował się w Instytucie Historii PAN.

W latach 1990–1992 pełnił funkcję stałego przedstawiciela Polski przy ONZ, kierował też Radą Gospodarczo-Społeczną (ECOSOC) tej organizacji. W latach 1992–1997 obejmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W rządzie Jerzego Buzka był wiceministrem obrony narodowej (1997–1999), zajmował się integracją Polski z NATO.

Autor licznych publikacji naukowych, w tym m.in. „Rewolucja meksykańska 1910–1917: zarys historii politycznej”, „Armie w Ameryce Łacińskiej: historia i dzień dzisiejszy” (wspólnie z Waldemarem Rommlem) „Dyplomacja USA wobec Ameryki centralnej – 1822–1850” (Warszawa, 1997).

14 czerwca 2000 sąd uznał, że Mroziewicz był kłamcą lustracyjnym, ponieważ nie ujawnił kontaktów z wywiadem i kontrwywiadem PRL podczas pobytu za granicą w latach 70. i 80.[2] W 2002 Sąd Najwyższy uwzględnił jego skargę kasacyjną, a w 2007 proces o kłamstwo lustracyjne umorzono. Zarazem jednak sąd uznał, że obiektywnie była to współpraca w rozumieniu ustawy, ponieważ zachowało się kilka dokumentów sporządzonych przez Mroziewicza dla SB.[3]

 
W 2007 roku Sąd Lustracyjny umorzył proces Mroziewicza podejrzanego o „kłamstwo lustracyjne”. Sąd uznał, że choć nie przyznał się on do współpracy z SB z lat 70. i 80., to działał w wyniku usprawiedliwionego błędu, sądząc, że dopuszczenie go do tajemnic państwowych oznacza, iż nie był agentem[4].

W 1995 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[5]. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego.

PrzypisyEdytuj

  1. Spętana akademia, Polska Akademia Nauk w dokumentach władz PRL, materiały Służby Bezpieczeństwa (1967–1987), wybór, wstęp i opracowanie: Patryk Pleskot, Tadeusz Paweł Rutkowski, t. I, Warszawa 2009, s. 254.
  2. Artykuł na stronie Rzecznika Interesu Publicznego
  3. D. Kania, J. Targalski, M. Marosz, Resortowe Dzieci. Politycy, 2016.
  4. Przedstawiciel Polski przy ONZ nie żyje – WP Wiadomości, wiadomosci.wp.pl [dostęp 2017-11-26] (pol.).
  5. M.P. z 1996 r. nr 15, poz. 197

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Kosobudzki: MSZ od A do Z. Ludzie i sprawy Ministerstwa Spraw zagranicznych w latach 1990-1995. Warszawa: Wydawnictwo'69, 1997, s. 158–163. ISBN 83-86244-09-7.

Linki zewnętrzneEdytuj