Roman Burnatowicz

oficer Wojska Polskiego

Roman Apolinary Burnatowicz (ur. 7 kwietnia 1891 w Obertynie, zm. 26 października 1975 w Przemyślu) – pułkownik audytor Wojska Polskiego II RP.

Roman Apolinary Burnatowicz
pułkownik audytor pułkownik audytor
Data i miejsce urodzenia

7 kwietnia 1891
Obertyn

Data i miejsce śmierci

26 października 1975
Przemyśl

Przebieg służby
Lata służby

1923–1947

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Jednostki

Wojskowy Sąd Okręgowy Nr X
1 Sąd Polowy
8 Sąd Polowy

Stanowiska

szef sądu polowego

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

Późniejsza praca

adwokat

Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920–1941) Złoty Krzyż Zasługi
Grobowiec rodzinny Romana Burnatowicza

Życiorys edytuj

Urodził się w Obertynie w Galicji. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Na stopień chorążego został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 maja 1915 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1918 roku jego oddziałem macierzystym był pułk piechoty Nr 89[1].

W 1919 roku uzyskał tytuł magistra praw na Uniwersytecie Lwowskim. Ukończył aplikację sądową po czym wstąpił do Wojska Polskiego. Awansował na majora Korpusu Sądowego ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku. W latach 20. był asystentem prokuratora Wojskowego Sądu Okręgowego Nr X w Przemyślu. Następnie był w tym sądzie kolejno podprokuratorem, sędzią śledczym, sędzią orzekającym i zastępcą szefa sądu do 31 sierpnia 1939 roku.

W czasie wojny obronnej 1939 roku był wojskowym prokuratorem okręgowym w Przemyślu[2]. Ukrył klubowe pamiątki, dzięki czemu przetrwały wojnę[3]. Po zakończeniu walk przedostał się do Rumunii. Następnie wyjechał do Francji. Jako podpułkownik był od 1 marca 1940 roku szefem Sądu Polowego nr 3 przy 2 Dywizji Strzelców Pieszych. 21 maja 1940 roku został przeniesiony do Sądu Polowego nr 1 i w jego składzie wziął udział w kampanii francuskiej.

Zdołał przedostać się do Wielkiej Brytanii. Był szefem 1 Sądu Polowego 1 Dywizji Grenadierów. 2 czerwca 1943 roku został przeniesiony na stanowisko szefa 8 Sądu Polowego 1 Dywizji Pancernej[4]. Awansował na pułkownika. Był prokuratorem, a pod koniec wojny sędzią Najwyższego Sądu Wojskowego w Londynie.

W 1946 roku powrócił do Polski. Był działaczem Polonii Przemyśl. Zorganizował i pracował w Zespole Adwokackim nr 1 w Przemyślu. W 1969 roku przeszedł na emeryturę. Zmarł 26 października 1975 roku w Przemyślu i został pochowany na cmentarzu Głównym (kwatera RII-1-4)[5].

Ordery i odznaczenia edytuj

Przypisy edytuj

  1. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 407, 761.
  2. Szurlej 1939 ↓, s. 4.
  3. Skarby Polonii Przemyskiej odnalezione, „Sport”, 28 listopada 1946 [dostęp 2020-08-20].
  4. Rozkazy dzienne 1943 ↓, s. 113.
  5. Cmentarze Przemyśl - Lokalizacja osoby zmarłej, www.cmentarzeprzemysl.pl [dostęp 2022-10-07].
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 43 z 27 grudnia 1921 roku, s. 1756.
  7. M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 308.

Bibliografia edytuj