Roman Szłapa

Roman Szłapa (ur. 14 lipca 1895 w Głuchowie, zm. 1940 w Kijowie) – doktor praw, major audytor Wojska Polskiego, kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Roman Szłapa
major audytor major audytor
Data i miejsce urodzenia 14 lipca 1895
Głuchów
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Kijów
Przebieg służby
Lata służby 1915–1940
Siły zbrojne c. k. Obrona Krajowa
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 37 Łęczycki Pułk Piechoty
7 Batalion Administracyjny
WSO Nr VII
WSO Nr IX
Stanowiska kwatermistrz batalionu, podprokurator
sędzia orzekający
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Syn Antoniego i Apolonii z domu Bieniasz. Ukończył gimnazjum, a następnie studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem 1 stycznia 1917. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Strzelców Nr 34[1].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Został przydzielony do Batalionu Łańcuckiego i wziął udział w walkach podczas wojny polsko-ukraińskiej w stopniu porucznika. Następnie brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Ze swoją jednostką został wcielony do 37 Łęczyckiego pułku piechoty w Kutnie, której był oficerem[2][3]. Został awansowany do stopnia porucznika, a następnie do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4]. W 1921 został odkomenderowany na studia, ukończył je w 1923 uzyskując tytuł doktora praw.

2 listopada 1923 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu normalnego 1923-1925[5]. 4 października 1925 roku, po ukończeniu kursu, został przydzielony do Rejonowego Kierownictwa Intendentury Kalisz. Następnie został przeniesiony do korpusu oficerów intendentów w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 33. lokatą[6]. Pod koniec lat 20. został przydzielony do 7 Batalionu Administracyjnego w Poznaniu i został w nim kwatermistrzem[7]. W 1928 roku został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów służby intendentury z równoczesnym przydziałem do Wojskowego Sądu Okręgowego Nr VII w Poznaniu na okres sześciu miesięcy celem odbycia praktyki[8].

Po zakończeniu praktyki został przeniesiony do korpusu oficerów sądowych w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i przydzielony do Prokuratury przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr VII na stanowisko asystenta[9]. 7 lipca 1931 roku został mianowany podprokuratorem przy wojskowych sądach okręgowych z równoczesnym przesunięciem na stanowisko podprokuratora w Prokuraturze przy WSO VII[10][11]. 12 marca 1933 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów sądowych[12]. 31 sierpnia 1935 roku Prezydent RP zwolnił go ze stanowiska podprokuratora przy wojskowych sądach okręgowych i mianował sędzią orzekającym w wojskowych sądach okręgowych, a minister spraw wojskowych przeniósł do Wojskowego Sądu Okręgowego Nr IX w Brześciu na stanowisko sędziego orzekającego[13]. Na tym stanowisku pozostał do 1939 roku[14].

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD obwodu rówieńskiego. Był przetrzymywany w Równem. 28 marca 1940 miał zostać wywieziony do więzienia w Dniepropietrowsku. Prawdopodobnie na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko figuruje na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej, opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 42/129, oznaczony numerem 3299, jego tożsamość została podana jako Roman Szłaja)[15]. Ofiary z tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 131, 354.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 233.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 412.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 217, 356, 1366.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 786.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 768.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 347.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 310.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 228.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 881.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 14 marca 1933 roku, s. 47.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 93, 94, 100.
  14. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 321, 872.
  15. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 93. [dostęp 27 października 2014].
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 23 kwietnia 1921 roku, s. 810.
  17. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 321.

BibliografiaEdytuj