Otwórz menu główne

Rudolf Geyer (ur. 21 października 1897 w Ostrowie , zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, dowódca batalionu ON „Zawiercie”, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Rudolf Geyer
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 21 października 1897
Ostrów
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Piechoty Legionów, 41 Suwalski Pułk Piechoty, 11 Pułk Piechoty, 201 Pułk Piechoty,
Stanowiska dowódca Batalionu ON „Zawiercie”
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa:
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Rudolf Geyer urodził się w Ostrowie w powiecie jarosławskim, był synem Jakuba i Józefy z Pierożyńskich. W latach 1915–1918 służył w armii Austro-Węgier.

W 1918 roku zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego i został przydzielony do 5 pułku piechoty Legionów, w którego szeregach walczył w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca kompanii. Z dniem 1 lutego 1920 został warunkowo, aż do zakończenia prac Komisji Weryfikacyjnej awansowany do stopnia porucznika[1].

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku, został zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i przydzielony do 41 Suwalskiego pułku piechoty.

26 lutego 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. 3 maja następnego roku awansował do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 204. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W KOP służył do roku 1933, co najmniej od 1932 roku jako oficer oddelegowany z 11 pułku piechoty, do którego powrócił w 1933 r. W 1934 r. został przeniesiony do II batalionu 11 pułku piechoty detaszowanego w Szczakowej[2]. Po utworzeniu batalionu Obrony Narodowej „Zawiercie” został mianowany jego dowódcą.

W sierpniu 1939 roku został sformowany 201 pułk piechoty, którego dowódcą został podpułkownik Władysław Adamczyk. Jako pierwszy batalion pułku został wcielony do jednostki Batalion ON „Zawiercie”. W wojnie obronnej pułk walczył w składzie 55 Dywizji Piechoty. W walkach major Rudolf Geyer został ranny. Za udział w walkach z Niemcami został przez ówczesne władze wojskowe odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Rudolf Geyer w 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[3]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. „Dziennik Personalny”, 1920, T. 7, Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 28 lutego 1920, s. 110.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 156.
  3. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.

BibliografiaEdytuj

  • Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków, Warszawa 2003, ​ISBN 83-916663-5-2​, s. 132.
  • Rocznik Oficerski 1923 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, s. 245, 432;
  • Rocznik Oficerski 1924 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, s. 227, 375;
  • Rocznik Oficerski 1928 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, s. 138, 218;
  • Rocznik Oficerski 1932 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1932, s. 59, 541;
  • Ogrody wspomnień – Rudolf Geyer [dostęp 2012-05-19]