Rusznikarstwo

osoba, która naprawia, modyfikuje, projektuje lub wytwarza broń palną

Rusznikarstworzemiosło w którego zakres wchodzi produkcja i naprawa broni strzeleckiej. Osoba zawodowo zajmująca się rusznikarstwem nazywana jest rusznikarzem[1][2].

Rusznikarz przy pracy, przełom XIX-XX w.

W Polsce rusznikarstwo jest zawodem pozaszkolnym, wykonywać może go więc osoba po ukończeniu praktyk czeladniczych i uzyskaniu uprawnień czeladnika lub mistrza[3].

Historia

edytuj

W dawnej Polsce była to gałąź rzemiosła, zajmująca się produkcją i naprawą ręcznej broni palnej. Na ziemiach polskich pojawiło się w XV wieku. Rusznikarze wchodzili przeważnie w skład cechów ślusarskich i ślusarsko-kowalskich. Od XVI wieku powstawały osobne cechy rusznikarzy. Często tworzyli wspólne cechy wraz z puszkarzami i łożownikami. Największymi ośrodkami rusznikarstwa były Gdańsk, Kraków, a na Śląsku Wrocław[4]. Cech rusznikarzy jest wymieniany jako jeden z ponad sześćdziesięciu cechów obecnych w Poznaniu w XVI w.[5]

Zobacz też

edytuj


Przypisy

edytuj
  1. rusznikarstwo, [w:] Encyklopedia PWN [dostęp 2024-07-03].
  2. rusznikarz, [w:] Encyklopedia PWN [dostęp 2024-07-03].
  3. strona Związku Rzemiosła Polskiego – pkt 7 "rusznikarz". [dostęp 2010-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-03-05)].
  4. Maurycy Horn, Rusznikarstwo, w: Encyklopedia historii gospodarczej Polski do 1945 roku, Warszawa 1981, t. II, s. 221
  5. Księga Pamiątkowa Miasta Poznania- Przegląd dziejów miasta Poznania, Nakładem Magistratu Stołecznego Miasta Poznania, Poznań, 1929, s. 56