Ryczące czterdziestki

Ryczące czterdziestki (ang.: Roaring Forties), strefa ryczących czterdziestek – pas wód oceanicznych biegnący nieprzerwanie wokół południowej półkuli kuli ziemskiej, w przybliżeniu pomiędzy 40° i 50° szerokości geograficznej południowej, wzdłuż którego wieją stałe wiatry zachodnie, o bardzo dużej prędkości, będące powodem częstych sztormów[1][2]. Rejon związany z działalnością cyklonów w południowej strefie niskiego ciśnienia. Akwen trudny nawigacyjnie i niebezpieczny dla statków[3].

Szlak kliprów – pas wód ryczących czterdziestek był wykorzystywany przez klipry żeglujące pomiędzy Europą a Australią i Nową Zelandią

Znajduje się w nim niewiele lądów: pas ten obejmuje południowy fragment kontynentu Ameryki Południowej (Patagonia), Tasmanię i południową część Nowej Zelandii, a oprócz tego wyłącznie wyspy subantarktyczne, takie jak Wyspy Kerguelena[4].

Pierwszym człowiekiem, który samotnie przepłynął przez ryczące czterdziestki dookoła świata był Argentyńczyk Vito Dumas w latach 1942–1943[5].

Okładka książki Juliana Czerwińskiego Samotnie przez „Roaring Forties”, Miniatury Morskie (Seria „Żeglarze siedmiu mórz”, Zeszyt numer 1), Gdynia 1960, opisującej podróż Vito Dumasa.

Nazwa pochodzi od 40° szerokości geograficznej południowej; została nadana przez marynarzy.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. ryczące czterdziestki, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2019-03-14].
  2. ryczące czterdziestki. Interia encyklopedia. [dostęp 2019-03-14].
  3. Padający poziomo śnieg? To się zdarza na morzu. Ryczące czterdziestki, czyli rzecz o wiatrach.. National Geographic, 2018-06-18. [dostęp 2019-03-14].
  4. Heather Catchpole: Roaring forties (ang.). ABC Science, 2007-09-20. [dostęp 2019-03-14].
  5. I.C.B. Dear: The Oxford Companion to Ships and the Sea. Oxford: Oxford University Press, 2006. ISBN 978-0-19-920568-4.