Otwórz menu główne

Ryczące czterdziestki

Szlak kliprów – pas wód ryczących czterdziestek był wykorzystywany przez klipry żeglujące pomiędzy Europą a Australią i Nową Zelandią

Ryczące czterdziestki, strefa ryczących czterdziestek – pas wód oceanicznych biegnący nieprzerwanie wokół południowej półkuli kuli ziemskiej, w przybliżeniu pomiędzy 40° i 50° szerokości geograficznej południowej, wzdłuż którego wieją stałe wiatry zachodnie, o bardzo dużej prędkości, będące powodem częstych sztormów.[1][2] Rejon związany z działalnością cyklonów w południowej strefie niskiego ciśnienia. Akwen trudny nawigacyjnie i niebezpieczny dla statków.[3]

Znajduje się w nim niewiele lądów: pas ten obejmuje południowy fragment kontynentu Ameryki Południowej (Patagonia), Tasmanię i południową część Nowej Zelandii, a oprócz tego wyłącznie wyspy subantarktyczne, takie jak Wyspy Kerguelena.[4]

Pierwszym człowiekiem, który samotnie przepłynął przez ryczące czterdziestki dookoła świata był Argentyńczyk Vito Dumas w latach 1942-1943.[5]

Nazwa pochodzi od 40° szerokości geograficznej południowej; została nadana przez marynarzy.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. ryczące czterdziestki. Encyklopedia PWN. [dostęp 2019-03-14].
  2. ryczące czterdziestki. Interia encyklopedia. [dostęp 2019-03-14].
  3. Padający poziomo śnieg? To się zdarza na morzu. Ryczące czterdziestki, czyli rzecz o wiatrach.. National Geographic, 18.06.2018. [dostęp 2019-03-14].
  4. Heather Catchpole: Roaring forties (ang.). ABC Science, 20.09.2007. [dostęp 2019-03-14].
  5. I.C.B. Dear: The Oxford Companion to Ships and the Sea. Oxford: Oxford University Press, 2006. ISBN 978-0-19-920568-4.