Siarkan (słow. Dračia hlava, niem. Drachenseeturm, węg. Sárkány-tavi-torony) – najwyższy (2260 m n.p.m.) i najwybitniejszy szczyt Siarkańskiej Grani (Dračí hrebeň) w Tatrach Wysokich – długiego grzbietu, który od Wysokiej odchodzi ku południowi i ciągnie się od Siarkańskiej Przełęczy aż po Złomiską Turnię włącznie, oddzielając Złomiską Zatokę od Dolinki Smoczej.

Siarkan
Ilustracja
Siarkan (od strony Złomiskiej Zatoki)
Państwo  Słowacja
Położenie powiat Poprad
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2260 m n.p.m.
Pierwsze wejście 1902-1904
Ernst Dubke, Johann Franz (senior)
Położenie na mapie Tatr
Mapa konturowa Tatr, na dole nieco na prawo znajduje się czarny trójkącik z opisem „Siarkan”
Ziemia49°10′03″N 20°05′37″E/49,167500 20,093611

Siarkan ma dwa wierzchołki:

Wierzchołki te rozdziela Przełączka w Siarkanie (Štrbina Dračiej hlavy), położona na wysokości 2250 m n.p.m. Z kolei od Złomiskiej Turni Mały Siarkan oddzielony jest Złomiską Przełączką.

Nazwa Siarkana jest związana z legendami o smoku w Tatrach (w gwarowym słowackim języku smok to šarkan).

Pierwsze wejście: Ernst Dubke i przewodnik Johann Franz (senior) w latach 1902-1904. Prawdopodobnie wchodzili południową granią, gdyż w 1907 zaobserwowano na niej szereg kopczyków. Według Witolda Henryka Paryskiego najłatwiejsze drogi na szczyt prowadzą wschodnim żebrem i z Przełączki w Siarkanie. Zimą na szczycie pierwsi byli Gyula Balla i Lajos Rokfalusy 10 grudnia 1911 r.[1]

PrzypisyEdytuj

  1. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część IX. Waga – Szarpane Turnie. Warszawa: Sklep Podróżnika, 1992, s. 170-178.

BibliografiaEdytuj

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8.
 
Siarkan na tle Wysokiej