Siemowit bytomski

Siemowit bytomski (gliwicki) (ur. ok. 1292, zm. pomiędzy 1342 a 1355 rokiem) – książę bytomski w latach 13121316 i gliwicki w latach ok. 13401342/1355.

Siemowit bytomski
Wizerunek herbu
Herb Piastów Górnego Śląska
książę bytomski
Okres

od 1312
do 1316

Poprzednik

Kazimierz bytomski

Następca

Władysław bytomski

książę gliwicki
Okres

od ok. 1340
do 1342/1355

Poprzednik

Władysław bytomski

Następca

Władysław bytomski

Dane biograficzne
Dynastia

Piastowie

Data urodzenia

ok. 1292

Data śmierci

1342/1355

Ojciec

Kazimierz bytomski

Matka

Helena

ŻyciorysEdytuj

Siemowit był trzecim pod względem starszeństwa synem Kazimierza bytomskiego[1]. Nie wiadomo dlaczego ojciec w swoim testamencie właśnie Siemowita uczynił spadkobiercą najbardziej bogatej części swojego władztwa – Bytomia z okręgiem (Od 1311 roku był formalnym korregentem ojca). Pomimo tego rola Siemowita nie była zbyt wielka i to nawet wobec nawiązania kontaktów z dworem Władysława Łokietka na Wawelu. Przy otrzymanym spadku Siemowit utrzymał się tylko do 1316 roku[2], kiedy w nieznanych bliżej okolicznościach księciem bytomskim został starszy brat Władysław. Następną pewną informację o Siemowicie mamy dopiero z 19 lutego 1327, kiedy razem z braćmi Władysławem i Jerzym złożył w Opawie hołd lenny królowi czeskiemu Janowi Luksemburskiemu. Można stąd wnioskować, że bez względu na powody utraty w 1316 roku księstwa, pod koniec lat dwudziestych nastąpiło pełne pojednanie między braćmi. Po raz kolejny o Siemowicie dowiadujemy się z dokumentu biskupa wrocławskiego Przecława z Pogorzeli z 1340 roku, gdzie występuje on z tytułem księcia gliwickiego[3]. Jest to zresztą ostatnia wiadomość o Siemowicie, jako osobie żyjącej. Zmarł między 1342 a 1355 rokiem, zapewne bliżej pierwszej z tych dat[3]. Nie pozostawił potomstwa i nie wiadomo gdzie został pochowany. Gliwice zaś na powrót zostały połączone z księstwem bytomskim.

PrzypisyEdytuj

  1. Tracz 2018 ↓, s. 37.
  2. Galas 2001 ↓, s. 370.
  3. a b Tracz 2018 ↓, s. 38.

BibliografiaEdytuj