Otwórz menu główne

Sobór Trójcy Świętej w Saratowie

Sobór Trójcy Świętejprawosławny sobór w Saratowie, w jurysdykcji eparchii saratowskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Najstarszy budynek w Saratowie i na środkowym Powołżu[2].

Sobór Trójcy Świętej
Свято-Троицкий Кафедральный собор
Distinctive emblem for cultural property.svg 6410014006[1] z dnia 30 sierpnia 1960
sobór katedralny
Ilustracja
Widok ogólny, 2010
Państwo  Rosja
Obwód  saratowski
Miejscowość Coat of Arms of Saratov.png Saratów
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Eparchia saratowska
Sobór katedralny
• nadający tytuł
od 1799, 1942 i 2014
patriarcha moskiewski i całej Rusi Cyryl (jako ostatni w 2014)
Wezwanie Trójcy Świętej
Wspomnienie liturgiczne Święto Trójcy Świętej
(niedziela Pięćdziesiątnicy)
Położenie na mapie obwodu saratowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu saratowskiego
Sobór Trójcy Świętej
Sobór Trójcy Świętej
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Sobór Trójcy Świętej
Sobór Trójcy Świętej
51°31′41″N 46°03′20″E/51,528056 46,055556
Strona internetowa
Relikwiarz księcia Golicyna

HistoriaEdytuj

Pierwszy drewniany sobór pod wezwaniem Trójcy Świętej w Saratowie został zbudowany w latach 1674–1675 z błogosławieństwa arcybiskupa astrachańskiego i terskiego Parteniusza. Budynek ten został dwukrotnie zniszczony przez pożar; w 1684 uległ całkowitemu zniszczeniu. Rok po tym wydarzeniu z błogosławieństwa arcybiskupa astrachańskiego Sawwacjusza obiekt odbudowano, ponownie z drewna. Do budowy cerkwi murowanej przystąpiono w 1695. Najpierw wzniesiono niższą cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej, zaś górną, z głównym ołtarzem Trójcy Świętej ukończono w 1701[3]. W 1712 podczas kolejnego pożaru sobór został uszkodzony. W czasie odbudowy do budynku dostawiono galerię i obszerny przedsionek. Do 1723 zbudowano natomiast dzwonnicę[3]. Sobór został po raz pierwszy konsekrowany przez biskupa astrachańskiego Samsona przed 1714[4]. Od 1799 obiekt posiadał status soboru katedralnego w związku z erygowaniem eparchii saratowskiej. Utracił go w 1826, gdy oddany do użytku został sobór św. Aleksandra Newskiego w Saratowie[2].

W okresie radzieckim świątynia została zamknięta. Zwrócono ją wiernym dopiero w 1942[2], wtedy też obiekt ponownie poświęcił arcybiskup saratowski i stalingradzki Andrzej[4]. Ponieważ sobór św. Aleksandra Newskiego został w poprzedniej dekadzie wysadzony w powietrze, obiekt ponownie stał się soborem katedralnym eparchii saratowskiej i pozostawał czynny do połowy lat 90. XX w., gdy jego stan techniczny stał się zbyt zły, by nadal mógł być użytkowany. W latach 2004–2014 obiekt poddano kompleksowej renowacji, po której ponownie otrzymał status soboru katedralnego[2]. W 2006 ukończono prace w cerkwi dolnej, którą ponownie wyświęcił arcybiskup symbirski i melekeski Prokl w asyście arcybiskupa joszkar-olijskiego i marijskiego Jana oraz biskupa saratowskiego i wolskiego Longina[4]. Górny sobór został powtórnie wyświęcony 2 listopada 2014 przez metropolitę saratowskiego i wolskiego Longina[2].

W XVIII w. w soborze wykonano freski, z których przetrwały jedynie małe fragmenty w dolnej cerkwi. W 1950 na ich miejscu wykonano nowe malowidła, których autorami byli ikonografowie z Palechu[5]. W latach 1950–1954 P. Łarionow napisał czterdzieści ikon dla nowego ikonostasu soboru[5].

Szczególną czcią otaczane są przechowywane w soborze ikony Obrazu Chrystusa Nie Ludzką Ręką Uczynionego, kopia Kazańskiej Ikony Matki Bożej, Iwerskiej Ikony Matki Bożej oraz świętego mnicha Serafina z Sarowa z cząstką szat, w które ubrano ciało mnicha w dniu jego pogrzebu. W świątyni wystawione dla kultu są również trzy ikony z cząsteczkami relikwii: świętych biskupów Innocentego z Alaski, Teodozjusza Czernihowskiego oraz Innocentego Penzeńskiego. Na wyposażeniu obiektu pozostaje ponadto relikwiarz księcia Golicyna, w którym znajdują się 132 cząsteczki relikwii różnych świętych[4].

W 1949 sobór odwiedził patriarcha moskiewski i całej Rusi Aleksy I[5].

PrzypisyEdytuj