Otwórz menu główne

Specposiołek (ros. спецпоселок, pol. osada specjalna) – w Związku Radzieckim obóz przeznaczony do przymusowego przetrzymywania najbardziej masowych grup ludności cywilnej (w szczególności większych np. od łagrów).

Rygor pobytu w specposiołkach był mniejszy niż w łagrach, gdzie przebywali skazańcy lub więźniowie. W specposiołkach przetrzymywano całe rodziny, małe dzieci uczęszczały do szkoły.

Panował jednak głód i duża śmiertelność, a lokatorzy baraków zamieszkiwali „w brudzie, wilgoci, zaduchu, w mroku, wśród karaluchów, pcheł, wszy i pluskiew, gryzoni, w ciągłym zagrożeniu epidemiologicznym”[1]. Osoby powyżej 14 roku życia i sprawne fizycznie zmuszano do ciężkich prac, np. wyrębu lasu. Pracowały również kobiety i dziewczęta, chociaż przy lżejszych pracach[1].

Tereny specposiołków nie były ogrodzone, ale obowiązywał zakaz oddalania się bez pozwolenia. Możliwe jednak było opuszczenie terenu na więcej niż 24 godziny, jeśli zezwolił na to komendant, który nadzorował specposiołek z pomocą kilku milicjantów.

Dzieci mogły zajmować się zbieractwem owoców runa leśnego, pozwalano na prowadzenie ogródków przydomowych[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Andrzej Witkowski: Ludobójstwo i deportacje (2). Niedziela, Tygodnik Katolicki. [dostęp 2013-08-05].
  2. Cezary Woch: Na północny wschód od Moskwy – część 2. [dostęp 2013-08-05].