Otwórz menu główne

Stanisław Galicki (ur. 3 listopada 1911 w Kijowie, zm. 1981 w Kijowie) – generał major Armii Czerwonej, generał brygady Wojska Polskiego.

Stanisław Galicki
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1911
Kijów
Data i miejsce śmierci 1981
Kijów
Przebieg służby
Lata służby 1931-1951
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Dywizja Piechoty
3 Dywizja Piechoty
1 Szkolna Dywizja Piechoty
18 Dywizję Piechoty
14 Dywizji Piechoty
Stanowiska dowódca pułku kawalerii
dowódca pułku piechoty
zastępca dowódcy dywizji piechoty
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Front wschodni
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Złoty Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za Zasługi Bojowe” Medal „Za Obronę Stalingradu” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za Wyzwolenie Warszawy” Medal Weterana Sił Zbrojnych ZSRR

Od listopada 1931 służył w Armii Czerwonej, absolwent Oficerskiej Szkoły Kawalerii w Tambowie. Pełnił różne funkcje szkoleniowe i dowódcze w Azji Środkowej. Walczył w wojnie radziecko-niemieckiej w latach 1941-1943 jako dowódca pułku kawalerii, piechoty i zastępca dowódcy dywizji piechoty, pułkownik z 1943 roku.

W 1943 roku przeszedł szkolenie w Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa w Moskwie. W lecie 1943 roku skierowany na stanowisko zastępcy dowódcy 2 Dywizji Piechoty do spraw polityczno-wychowawczych. Uczestnik bitwy pod Lenino[potrzebny przypis]. Od grudnia 1944 roku dowódca 3 Dywizji Piechoty, generał major z marca 1944 roku. Po nieudanej próbie szturmu na Warszawę we wrześniu 1944 załamał się psychicznie i zrzekł dowodzenia. W 1945 roku został dowódcą 1 Szkolnej Dywizji Piechoty, przeformowanej po wojnie w 18 Dywizję Piechoty, dowódca 14 Dywizji Piechoty[1]. W lutym 1946 roku powrócił do ZSRR, zdemobilizowany w 1951 roku.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. I, Warszawa 1998, s. 405.
  2. M.P. z 1946 r. nr 39, poz. 76.

BibliografiaEdytuj

  • Henryk P. Kosk, Generalicja polska, t. I, Pruszków 1998
  • Bohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. I, Warszawa 1998
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 420-422.