Otwórz menu główne

Stanisław Grochoczyński (ur. 22 listopada 1899 w Łodzi, zm. po 1966 prawdopodobnie w Wilnie) – generał major Armii Czerwonej, generał brygady LWP.

Stanisław Grochoczyński
generał major generał major
Data i miejsce urodzenia 22 listopada 1899
w Łodzi
Data i miejsce śmierci po 1966
prawdopodobnie w Wilnie
Przebieg służby
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Stanowiska dowódcą baterii
dowódca pułku
zastępca dowódcy Artylerii WP ds. OPL
komendant Centrum Wyszkolenia Artylerii
komendant garnizonu
Inspektor Artylerii WP ds. OPL
Główne wojny i bitwy wojna z Polską
II wojna światowa
blokada Leningradu
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Walecznych (1943–1989) Złoty Krzyż Zasługi Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Od 1905 mieszkał z rodziną w Petersburgu. W 1918 skończył gimnazjum i podjął pracę kancelisty w urzędzie. Krótko studiował w Piotrogrodzkim Instytucie Politechnicznym. W listopadzie 1917 podczas rewolucji październikowej wstąpił do Gwardii Czerwonej, a 1 XII 1918 do Armii Czerwonej. Brał udział w walkach z armią gen. Judenicza o Piotrogród, a następnie w walkach na froncie południowym. W 1920 dowodził plutonem Armii Czerwonej podczas wojny z Polską i wstąpił do Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików).

Po ukończeniu szkoły wojskowej w 1923 został dowódcą baterii, a po ukończeniu Wojskowej Akademii Technicznej im. F. Dzierżyńskiego w 1932 został dowódcą pułku. Od 1940 wykładał w tej akademii. Od czerwca 1941 szef artylerii Leningradzkiego Korpusu Obrony Powietrznej. Uczestnik walk w obronie Leningradu. W kwietniu 1943 został zastępcą dowódcy Leningradzkiej Armii Obrony Powietrznej.

Od kwietnia 1944 służył w WP jako pułkownik i zastępca dowódcy Artylerii 1. Armii WP ds. Obrony Przeciwlotniczej. 11 IX 1944 został zastępcą dowódcy Artylerii WP ds. OPL. W listopadzie 1944 mianowany generałem brygady przez Prezydium KRN; później zweryfikowany przez Radę Komisarzy Ludowych ZSRR w stopniu generała-majora Armii Czerwonej. Od października 1945 komendant Centrum Wyszkolenia Artylerii i komendant garnizonu Toruń do sierpnia 1946. W końcu października 1946 został zastępcą Głównego Inspektora Artylerii WP ds. OPL - szefem Obrony Przeciwlotniczej Państwa. Od 20 III 1947 Inspektor Artylerii WP ds. OPL. W listopadzie 1947 zakończył służbę w WP i powrócił do ZSRR. Od 1953 w stanie spoczynku. Mieszkał w Wilnie co najmniej do roku 1966; dalsze jego losy są nieznane.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945 za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą. Odznaczenia Generałów Wojska Polskiego przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej. „Polska Zbrojna”, s. 1, 12 maja 1945.  Por. Kazimierz Konieczny, Henryk Wiewióra: Karol Świerczewski Walter. Zbiory Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 1971, s. 263.

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 486-488.