Otwórz menu główne

Stanisław Tadeusz Niemczycki (ur. 19 września 1872 w Jarosławiu, zm. 12 maja 1943 we Lwowie) – profesor chemii, wykładowca i rektor Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie

Stanisław Tadeusz Niemczycki
Stanisław Tadeusz Niemczycki
Data i miejsce urodzenia 19 września 1872
Jarosław
Data i miejsce śmierci 12 maja 1943
Lwów
profesor nauk chemicznych
Alma Mater Uniwersytet Lwowski
Doktorat 1896
Habilitacja 1912
Profesura 1921
Uczelnia Akademia Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie
Okres zatrudn. 1912-1941
rektor
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Niepodległości

Spis treści

Życiorys i karieraEdytuj

Ukończył gimnazjum we Lwowie, po czym podjął studia z zakresu chemii na Uniwersytecie Lwowskim. Po śmierci ojca (Jan, inżynier miernik) utrzymywał matkę i siebie z korepetycji i innych zajęć. Tytuł doktora uzyskał w 1896. W latach 1886-1904 był asystentem prof. Juliana Schramma, w latach 1904-1908 - kierownikiem fabryki konserw warzywnych i owocowych w Lubyczy Królewskiej, w latach 1908-1910 - nauczycielem chemii, fizyki i matematyki w gimnazjum we Lwowie. W latach 1910-1919 był docentem chemii i matematyki w Wyższej Szkole Lasowej we Lwowie a także - w latach 1910-1912 - demonstratorem zakładu higieny na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego. W 1912 habilitował się z higieny mleka i nauki o środkach spożywczych w Akademii Medycyny Weterynaryjnej. W latach 1912-1941 był wykładowcą chemii w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie, w latach 1912-1919 jako docent, od 1919 jako profesor nadzwyczajny, od 1921 jako profesor zwyczajny. Był kierownikiem katedry chemii, od 1929 - po reorganizacji uczelni - zakładu Chemii Ogólnej i Nauki o Mleku. W latach 1923-1927 piastował godność rektora tej uczelni, w latach 1929-1941 kierował biblioteką.

Podczas tzw. pierwszej okupacji sowieckiej Lwowa (1939-1941) pozostał wykładowcą uczelni, przekształconej przez okupanta w Lwowski Instytut Weterynaryjny. Po wkroczeniu Niemców do Lwowa w 1941 roku został usunięty z uczelni i mieszkania. Znalazł wówczas na jakiś czas zatrudnienie w zawodowej szkole chemicznej.

Prace naukoweEdytuj

W latach 1919-1929 należał do redakcji "Przeglądu Weterynaryjnego". W 1922 został powołany do Państwowej Rady Weterynaryjnej przy Ministerstwie Rolnictwa, w 1928 - do centralnej Komisji Egzaminacyjnej przy tym ministerstwie.

Był autorem podręczników akademickich i kilkunastu prac, m.in.:

  • O trzech normalnych butylotuluoulach (1900)
  • Analiza miareczkowa: podręcznik do ćwiczeń praktycznych (Lwów: Gubrynowicz & Schmidt, 1901).
  • Przyczynek do syntezy za pomocą chlorku cynowego (1905)
  • Chemia organiczna i nieorganiczna dla studentów medycyny weterynaryjnej
  • Higiena mleka (Lwów, 1925)
  • Witaminy w świetle obecnego stanu nauki i ich znaczenie dla życia (Książnica Atlas, 1929, Lwów, Warszawa),
  • Zagadnienie mleka w Polsce (1933)
  • L'amoniaque du lait et son dosage (Paris, 1936)

oraz ponad 20 artykułów w Przeglądzie Weterynaryjnym i wielu artykułów w Rozprawach Biologicznych z zakresu medycyny weterynaryjnej, rolnictwa i hodowli, Rolniku, francuskim Le Lait.

Działalność społeczna, polityczna i patriotycznaEdytuj

Był aktywny na niwie społecznej i patriotycznej. Był członkiem rady szkolnej miasta Lwowa, komisji dyscyplinarnej dla nauczycieli przy kuratorium, Małopolskiej Kasy Oszczędności. W okresie od 1 stycznia 1921 do 14 listopada 1922 był komendantem Lwowskiej Chorągwi Harcerzy, bliskim współpracownikiem Michała Grażyńskiego. Był prezesem lwowskiego oddziału Ligi Morskiej i Rzecznej, powstałego w marcu 1925 roku, później także prezesem Ligi Morskiej i Kolonialnej[1].

W wyborach samorządowych z maja 1939 uzyskał mandat radnego Rady Miasta Lwowa startując z Listy Chrześcijańsko-Narodowej jako kandydat Obozu Zjednoczenia Narodowego[2].

Został odznaczony m. in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3] oraz Medalem Niepodległości.

RodzinaEdytuj

Był żonaty z Marią (z d. Lang), z którą miał dwie córki: Wandę i Annę. Żona - z wykształcenia lekarz-bakteriolog, była członkiem Polskiej Organizacji Narodowej, żołnierzem Drużyn Strzeleckich i Pierwszej Brygady Legionów Polskich. Podczas II wojny światowej pracowała jako kierownik hodowli wszy zdrowych (karmiciel wszy) w Instytucie Badań nad Tyfusem Plamistym prof. Rudolfa Weigla. W Instytucie prof. Weigla znalazła zatrudnienie jako karmicielka wszy także młodsza z dwóch córek - Anna.

Zmarł podczas okupacji niemieckiej, w dzień po wylewie. Został pochowany na cmentarzu Łyczakowskim

PrzypisyEdytuj

  1. Drugie wysiedlenie Polaków z ZSRR [dostęp 2013-12-15]
  2. Wykaz mandatów w wyborach do Rady miejskiej we Lwowie. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 123 z 3 czerwca 1939. 
  3. 10 listopada 1933 „za zasługi dla rozwoju Akademji, opiekę nad młodzieżą akademicką, oraz pracę społeczną” M.P. z 1933 r. nr 259, poz. 277

BibliografiaEdytuj