Stanisław Pernaczyński

Stanisław Leon Pernaczyński (ur. 11 kwietnia 1872 we Wrześni, zm. 8 lutego 1930 w Poznaniu[1]) – polski prawnik i ekonomista, bankowiec, doktor, członek PTPN, działacz społeczny i gospodarczy (m.in. prezes Izby Przemysłowo-Handlowej w Poznaniu), wiceprezes Rady Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów w 1920 roku[2]. Ojciec Korporacji Akademickiej Hermesia.

Stanisław Pernaczyński
Data i miejsce urodzenia 11 kwietnia 1872
Września
Data i miejsce śmierci 8 lutego 1930
Poznań
Zawód, zajęcie prawnik, ekonomista, bankowiec
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

BiogramEdytuj

Był synem lekarza Melchiora i Wandy z domu Pawłowskiej. Uczył się w gimnazjum we Wrocławiu i Gnieźnie i tam zdał maturę. Studiował w Berlinie prawo i w Monachium ekonomię polityczną. Na podstawie pracy O frachtach kolejowych i wodnych na zboże i mąkę w prowincji poznańskiej uzyskał stopień doktora. Uczestniczył na terenie Niemiec w pracach samokształceniowych uczniów i studentów polskich, a także tam podjął pracę zawodową w przemyśle drzewnym.

W Poznaniu osiedlił się w 1902, gdzie pod firmą Kratochwil & Pernaczyński założył własny bank, który finansował polskie przedsiębiorstwa. Na kursach organizowanych przez Korporację Kupców Chrześcijańskich i Związek Towarzystw Kupieckich prowadził odczyty. Organizator Bratniej Pomocy Kupieckiej, a także skarbnik Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i, które częściowo było przez niego finansowane. W 1918 jako członek zarządu przeszedł do Banku Przemysłowców. W latach 1919 i 1921 był uczestnikiem pertraktacji genewskich n.t. konwencji górnośląskiej. Jako jeden z dwóch radców Polaków zasiadał od 1904 w Izbie Przemysłowo–Handlowej w Poznaniu. Powołany został komisarzem Izby dekretem Naczelnej Rady Ludowej z 1919, rozwiązał Izbę niemiecką, przekształcając ją w polską. W 1923 po wyborach został jej prezesem i którą kierował do 1930. Radca Rady Wojewódzkiej w Poznaniu, członek Rady Głównej i Komisji Rewizyjnej Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu w latach 1928–1930. Założyciel i prezes rady nadzorczej firmy Fabryka Wapna i Cementu w Piechcinie S.A., członek i wiceprezes rady nadzorczej Banku Wzajemnych Ubezpieczeń „Vesta”, prezes Giełdy Pieniężnej w Poznaniu i rady nadzorczej S.A. Georges Geilling & Cie. Był także założycielem i współwłaścicielem oraz prezesem rady nadzorczej firmy Hartwig & Kantorowicz. Pracował społecznie w Związku Bankowców w Polsce Oddział Polski Zachodni w Poznaniu, a także od 1926 jako prezes Kuratorium Wyższej Szkoły Handlowej w Poznaniu i opiekun jej organizacji młodzieżowych. Autor książki: Stan i postulaty przemysłu i handlu byłej dzielnicy pruskiej[3]. Zmarł 8 lutego 1930 w Poznaniu i został pochowany na starym cmentarzu Świętomarcińskim.

2 maja 1924 otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski[4]

Żonaty z Joanną Koehler, z którą miał córki Anielę i Wandę oraz syna Stanisława.

PrzypisyEdytuj

  1. dane biograficzne na stronie Sejmu Wielkiego
  2. Przegląd Gospodarczy : organ Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów. 1920, z. 1, s. 20.
  3. Stanisław Pernaczyński, Stan i postulaty przemysłu i handlu b. dzielnicy pruskiej, polona.pl [dostęp 2020-01-30].
  4. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 19.

BibliografiaEdytuj