Otwórz menu główne

Stanisław Szpaczyński

Stanisław Szpaczyński (ur. 14 listopada 1882, zm. 1940) – polski inżynier, podpułkownik saperów Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Stanisław Szpaczyński
podpułkownik saperów podpułkownik saperów
Data urodzenia 14 listopada 1882
Data śmierci wiosna 1940
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Saperów,
D. O. K. nr V,
MSWoj.

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 14 listopada 1882[1] jako syn Józefa i Barbary[2].

W maju 1901 zdał z odznaczeniem maturę w c. k. gimnazjum w Jarosławiu[3]. Ukończył studia z tytułem inżyniera. Pracował jako inżynier w biurze melioracji w Wydziale Krajowym we Lwowie[4][5]. W 1912 był kierownikiem regulacji rzeki Raty z dopływami[6]. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie od 1909 do 1921[7].

Był autorem rozdziału pt. Nowoczesne budownictwo pocztowe w publikacji 20-lecie komunikacji w Polsce odrodzonej 1918-1939[8][9][10]. Opublikował książkę pt. Osiedle Boernerowo (1939)[11].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora w korpusie oficerów zawodowych inżynierów i saperów ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[12][13][14]. Został awansowany do stopnia podpułkownika saperów ze starszeństwem z 1 lipca 1923[15]. W 1923 służył w szefostwie inżynierów i saperów w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr V[16], a w 1924 był kierownikiem Rejonu Inżynierii i Saperów w Katowicach[17]. W 1923, 1924 był przydzielony jako oficer nadetatowy 5 Pułku Saperów w garnizonie Kraków[16][18][19]. W 1928 pracował w Departamencie Budownictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych i nadal był przydzielony do 5 Pułku Saperów[20]. Z dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I został przeniesiony w stan spoczynku z dniem 30 czerwca 1929[21][22][23].

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej 1939 i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 przybył ze Zdołbunowa do Lwowa[24], gdzie mieszkała jego rodzina, w tym brat Kazimierz Szpaczyński, który był naczelnikiem Miejskiej Straży Pożarnej we Lwowie[25]. W grudniu 1939 zostali zatrzymani przez sowietów podczas masowego aresztowania dokonanego w lwowskim Hotelu Bristol, gdzie jedli obiad. Pierwotnie zwolniony po tym zdarzeniu Stanisław Szpaczyński, jednak później został aresztowany powtórnie przez sowietów. Na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/2-21 oznaczony numerem 3314)[26]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Stanisław Szpaczyński był żonaty, miał córkę[27]. Jego brat Kazimierz Szpaczyński (ur. 1890) także został aresztowany i również został ofiarą zbrodni katyńskiej na terenach ukraińskich.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 591.
  2. Krzysztof Szymański. Współczesne tajemnice lwowskich kamienic. „Kurier Galicyjski”, s. 27, Nr 12 (160) z 29 czerwca – 16 lipca 2012. 
  3. Kronika. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 123 z 31 maja 1901. 
  4. Spis członków Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie według stanu z dnia 31. grudnia 1910. „Czasopismo Techniczne”, s. 31, Nr 24 z 25 grudnia 1910. Towarzystwo Politechniczne we Lwowie. 
  5. Spis członków Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie według stanu z dnia 31. grudnia 1911. „Czasopismo Techniczne”, s. 34, Nr 24 z 25 grudnia 1911. Towarzystwo Politechniczne we Lwowie. 
  6. Czynności krajowego biura melioracyjnego. „Czasopismo Techniczne”, s. 155, Nr 11 z 25 kwietnia 1912. Polskie Towarzystwo Politechniczne we Lwowie. 
  7. Członkowie Towarzystwa w drugiem dwudziestopięcioleciu (1902-1926). W: Polskie Towarzystwo Politechniczne we Lwowie 1877–1927. 1927: Polskie Towarzystwo Politechniczne we Lwowie, 1927, s. 89.
  8. Stanisław Szpaczyński: Nowoczesne budownictwo pocztowe. W: 20-lecie komunikacji w Polsce odrodzonej 1918-1939. Kraków: Ilustrowany Kuryer Codzienny, 1939, s. 351-358.
  9. 20-lecie komunikacji w Polsce odrodzonej 1918-1939. krakinform.com.pl. [dostęp 2015-06-19].
  10. Stanisław Faecher, Dr Stanisław Peters: 20-lecie komunikacji w Polsce Odrodzonej 1918-1939. ksiezy-mlyn.com.pl. [dostęp 2015-06-19].
  11. Osiedle Boernerowo. books.google.pl. [dostęp 2015-06-19].
  12. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 906.
  13. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 837.
  14. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 581, 591.
  15. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 828.
  16. a b Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 882.
  17. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 823.
  18. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 804.
  19. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 806.
  20. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 581.
  21. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 140, Nr 9 z 27 kwietnia 1929. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  22. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 12 marca 1929.
  23. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 27 kwietnia 1929 r.
  24. Krzysztof Szymański. Temat rodziny Szpaczyńskich powrócił. „Kurier Galicyjski”, s. 23, Nr 10 (230) z 29 maja – 15 czerwca 2015. 
  25. Komunikaty. Jeszcze dwa dni Tygodnia Obrony Przeciwpożarowej. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 240 z 18 października 1936. 
  26. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 94. [dostęp 2015-06-17].
  27. Krzysztof Szymański. Temat rodziny Szpaczyńskich powrócił. „Kurier Galicyjski”, s. 22, Nr 10 (230) z 29 maja – 15 czerwca 2015. 

BibliografiaEdytuj