Otwórz menu główne

Stawy Cietrzewia

Dwa stawy w Warszawie w dzielnicy Włochy

Stawy Cietrzewia lub Glinianki Cietrzewia[1] – dwa zbiorniki wodne: Glinianka Cietrzewia i Glinianka Krańcowa, położone w Warszawie, w dzielnicy Włochy, o łącznej powierzchni ponad 4 ha.

Stawy Cietrzewia
Glinianki Cietrzewia
Ilustracja
Widok na Gliniankę Cietrzewia od strony południowej
Położenie
Państwo  Polska
Lokalizacja Warszawa
Morfometria
Powierzchnia łącznie 4,16 ha
Głębokość
• średnia

4,1 m
Hydrologia
Rodzaj jeziora glinianka
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Stawy Cietrzewia
Stawy Cietrzewia
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Stawy Cietrzewia
Stawy Cietrzewia
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Stawy Cietrzewia
Stawy Cietrzewia
Ziemia52°12′01,6464″N 20°55′24,3368″E/52,200457 20,923427
Położenie stawów na tle najbliższej okolicy
Położenie stawów na tle najbliższej okolicy

PołożenieEdytuj

Stawy leżą po lewej stronie Wisły, w Warszawie, w dzielnicy Włochy, w rejonie osiedla Stare Włochy, w pobliżu ulic: Cietrzewia, Zbocze, Krańcowej, Zosi, Pana Tadeusza, Wylot, Dukatowej, Karatowej, Płomyka i Tomnickiej. Większy staw – Glinianka Cietrzewia znajduje się bardziej na północ od mniejszej Glinianki Krańcowej. Są częścią Parku ze Stawami Cietrzewia o powierzchni 8,16 ha[2].

Zgodnie z ustaleniami w ramach Programu Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009-2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r. stawy położone są na wysoczyźnie i zasilane są stale wodami podziemnymi. Glinianki są bezodpływowe[3].

Średnia głębokość stawów wynosi 4,1 m, a łączna powierzchnia lustra wody 4,16 ha[1].

HistoriaEdytuj

 
Glinianka Krańcowa (widok od południa)

Stawy są gliniankami. Powstały w wyniku zalania wodą wyrobiska iłów[4]. Pierwsza cegielnia na terenie Włoch powstała w 1842 r. Od tego czasu notuje się rozwój tej gałęzi przemysłu w okolicach. Głównym jego inicjatorem na tym terenie był Andrzej Koelichen (1791–1861), właściciel majątku włochowskiego. Materiał do produkcji cegieł pozyskiwano z różnych miejsc, które zmieniano po wyczerpaniu surowca. Tak powstały również inne włochowskie stawy jak Staw Koziorożca czy Glinianki Załuskie[5].

Obecne glinianki powstały w wyniku połączenia kilku mniejszych zbiorników wodnych. Znane są dawne nazwy stawów przed ich połączeniem. Były to: Ocean, który obecnie stanowi główną część Glinianki Cietrzewia, Szkolny (lub Szkolniak[5]), który również jest jej częścią od strony północnej, a który swą nazwę zawdzięcza pobliskiej Szkole Podstawowej nr 94 im. I Marszałka Polski Józefa Piłsudskiego oraz Karpiówka, która stanowi obecnie fragment Glinianki Krańcowej[6]. Jeden ze stawów nosił nazwę Balijka[5].

W 1994 odbyło się porządkowanie terenu i wyrównanie linii brzegowych, połączono także stawy, nadając im obecną formę. W 1996 wybudowano kładkę nad Glinianką Cietrzewia w miejscu jej przewężenia. Największa jak dotąd modernizacja terenu miała miejsce w 2011, kiedy to przy udziale Gminnego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej m.st. Warszawa za kwotę 6 milionów złotych umocniono brzegi, wybudowano pomosty dla wędkarzy, rozbudowano okoliczny park, nasadzono nowe rośliny, w tym wodne, a także zainstalowano na terenie stawów trzy fontannyaeratory[6].

PrzyrodaEdytuj

Zgodnie z badaniem z 2004 roku na terenie zbiorników wodnych i w ich okolicach stwierdzono występowanie następujących gatunków ptaków: łyska zwyczajna, czernica i kaczka krzyżówka[7]. Ponadto stwierdzono także obecność mewy pospolitej i mewy śmieszki[8], a także przedstawicieli gatunków: łabędź niemy, kawka, mazurek, sikorka bogata, sikorka modraszka, szpak zwyczajny, trzciniak zwyczajny, trzcinniczek zwyczajny i wróbel zwyczajny[6].

Wśród płazów zaobserwowano obecność przedstawicieli następujących gatunków: ropucha szara, żaba trawna i żaba wodna[6].

Na terenie stawów występuje również roślinność wodna: trzcina zwyczajna, oczeret jeziorny, pałka szerokolistna, rogatek i moczarka kanadyjska[6].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Zbiorniki wodne (pol.). Urząd Dzielnicy Włochy m. st. Warszawy - Serwis (PL). [dostęp 2016-01-03].
  2. Instytut Ochrony Środowiska-Państwowy Instytut Badawczy: Opracowanie i wdrożenie Strategicznego Planu Adaptacji dla sektorów i obszarów wrażliwych na zmiany klimatu. Etap III. Raport końcowy za lata 2011–2013 i Zadanie 6. (pol.). Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, wrzesień 2013 r.. [dostęp 2016-01-03].
  3. Rada m.st. Warszawy: ZAŁĄCZNIK TEKSTOWY I TABELARYCZNY DO PROGRAMU OCHRONY ŚRODOWISKA DLA MIASTA STOŁECZNEGO WARSZAWY na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r. (pol.). bip.warszawa.pl, 21 października 2010 r. [dostęp 2016-01-03].
  4. Historia (pol.). Urząd Dzielnicy Włochy m. st. Warszawy - Serwis (PL). [dostęp 2016-01-03].
  5. a b c Robert Gawkowski: Moja Dzielnica Włochy, historia Włoch i Okęcia. Warszawa: Urząd Dzielnicy Włochy m.st. Warszawy, 2010, s. 177. ISBN 978-83-928365-1-3. [dostęp 2016-01-03]. (pol.)
  6. a b c d e Weseła Wojnarowicz, Paweł Gnieszawa-Słodkowski: Dzielnica Włochy. Parki, zieleńce, zabytki.... Warszawa: Urząd Dzielnicy Włochy m.st. Warszawy, 2012, s. 13, 14. ISBN 978-83-928365-4-4. [dostęp 2016-01-03]. (pol.)
  7. Opracowanie ekofizjograficzne do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy - Załącznik nr II.7 (pol.). Biuro Naczelnego Architekta Miasta, 2004. [dostęp 2016-01-03].
  8. Grzegorz Węcławowicz, Janusz Księżak, Andrzej Jarosz, Przemysław Śleszyński: Atlas Warszawy, Zeszyt 8, Ptaki Warszawy 1962-2000. Warszawa: Instytut Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN, 2001, s. 45, 46. ISBN 83-87954-95-0.