Stefan Krzywoszewski

polski prozaik, dziennikarz, dramaturg

Stefan Krzywoszewski (ur. 11 lipca 1866 w Snochowicach, zm. 1 kwietnia 1950 w Milanówku[1]) – polski prozaik, dziennikarz, dramaturg, klasyk tzw. „komedii mieszczańskiej”.

Stefan Krzywoszewski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

11 lipca 1866
Snochowice

Data i miejsce śmierci

1 kwietnia 1950
Milanówek

Zawód, zajęcie

prozaik, dziennikarz, dramaturg

Odznaczenia
Kawaler Orderu Korony Rumunii Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Świętego Sawy (Serbia)
Grób Stefana Krzywoszewskiego na cmentarzu Powązkowskim

Życiorys edytuj

Studiował w Szkole Handlowej w Warszawie i Wyższym Instytucie Handlowym w Antwerpii. Po powrocie z Antwerpii założył i redagował tygodnik „Świat” (1906–1933). W odpowiedzi na deklarację wodza naczelnego wojsk rosyjskich wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza Romanowa z 14 sierpnia 1914 roku, podpisał telegram dziękczynny, głoszący m.in., że krew synów Polski, przelana łącznie z krwią synów Rosyi w walce ze wspólnym wrogiem, stanie się największą rękojmią nowego życia w pokoju i przyjaźni dwóch narodów słowiańskich[2].

Był delegatem na zjazd Związku Zawodowego Literatów Polskich 4 lutego 1922 w Warszawie[3]. Był pracownikiem Komitetu Ofiary Narodowej Tymczasowej Rady Stanu[4]. W latach 1915–1920 był redaktorem Kuriera Polskiego. Od 1919 prezes Związku Autorów Dramatycznych. W latach 1931–1934 był dyrektorem Teatrów Miejskich i Teatru Narodowego w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 161-3/4-12/13)[5].

Odznaczenia edytuj

Twórczość edytuj

  • „W walce życiowej” (1898) – zbiór nowel
  • „Zmierzch” (1901) – powieść
  • „Pani Jula” (1901) – powieść
  • „Z przeżyć i wrażeń myśliwskich” (1927) – gawędy
  • „Edukacja Bronki” (1906) – komedia
  • „Rozstaje” (1914)
  • „Koleżanki” (1939)
  • „Diabeł i karczmarka” (1913)
  • „Rusałka” (1925)
  • „Pani Chorążyna” (1918)
  • „Długie życie” (1947) – pamiętnik

Przypisy edytuj

  1. Stefan Krzywoszewski, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (autorzy). [online] [dostęp 2019-12-24].
  2. Kazimierz Władysław Kumaniecki, Zbiór najważniejszych dokumentów do powstania państwa polskiego, Warszawa, Kraków 1920, s. 30.
  3. Wiadomości bieżące. Z miasta. O byt literatów. „Kurjer Warszawski”, s. 4, nr 39 z 8 lutego 1922. 
  4. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 221.
  5. Cmentarz Stare Powązki: KONSTANTY GUDOWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-12-10].
  6. a b c Czy wiesz kto to jest?. Stanisław Łoza (red.). Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 389.
  7. Odznaczenie francuskie dla polskiego literata. „Nowości Illustrowane”. Nr 10, s. 14, 7 marca 1925. 

Linki zewnętrzne edytuj