Stefan Walter

Oficer Wojska Polskiego

Stefan Walter (ur. 5 października 1891 w Sorokach, zm. 4 października 1920 w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Stefan Walter
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 5 października 1891
Soroki
Data i miejsce śmierci 4 października 1920
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914–1920
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 14 Pułk Strzelców Polskich,
29 Pułk Strzelców Kaniowskich
Stanowiska dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari
Grób majora Stefana Waltera na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

ŻyciorysEdytuj

W czasie I wojny światowej był oficerem armii rosyjskiej. W 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego na Kubaniu i objął dowództwo 14 pułku strzelców polskich w 4 Dywizji gen. Lucjana Żeligowskiego. W czerwcu 1919 roku powrócił wraz z dywizją przez Rumunię do Polski, wspomagając oddziały polskie walczące z Ukraińcami.

1 lipca 1919 roku, w czasie wojny z bolszewikami, objął dowództwo 29 pułku Strzelców Kaniowskich, działającego na północnym odcinku frontu wschodniego. 5 lutego 1920 roku wyróżnił się podczas wypadu na stację Borkowicze. Wsławił się także w boju pod Jaznem nad Autą 18 czerwca 1920 oraz w trakcie odwrotu wojsk polskich znad Auty i Berezyny. Na stanowisku dowódcy dał się poznać jako świetny, wymagający dowódca i osoba o ogromnej odwadze osobistej.

15 sierpnia 1920 roku został ciężko ranny prowadząc czołową kompanię pułku do natarcia na Mokre, walcząc w obronie przedmościa warszawskiego w składzie 1 Armii gen. Franciszka Latinika. Według relacji, zranienie dowódcy wyzwoliło w jego podkomendnych pragnienie zemsty i przyśpieszyło natarcie. W następstwie odniesionych ran zmarł 4 października 1920 roku, w szpitalu w Warszawie, w chwale bohatera walk pod Radzyminem i obrony Warszawy.

Pochowany na cmentarzu wojskowym na Majkowie w Kaliszu (od 1936 roku). 3 listopada 1924 na grobie majora Stefana Waltera został odsłonięty pomnik ufundowany przez oficerów i szeregowych 29 pułku Strzelców Kaniowskich.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dekret Naczelnika Państwa z 19 lutego 1922 r. L. 11429/V.M. Adj. Gen. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 10, s. 320)

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Odziemkowski, Leksykon wojny polsko-rosyjskiej 1919-1920 wyd.: rytm Warszawa 2004
  • Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918-1920, Wojskowe Biuro Historyczne, Warszawa 1934, s. 942.
  • Lucjan Bełdowski, Zarys historii wojennej 29-go Pułku Strzelców Kaniowskich, Warszawa 1928.
  • W przededniu odsłonięcia pomnika na grobie śp. Stefana Waltera, „Polska Zbrojna” Nr 300 z 1 listopada 1924 r. s. 6.