Otwórz menu główne

Stefan Zaleski

ekonomista polski

Stefan Zaleski herbu Lubicz (ur. 30 maja 1888 w Kłonowcu-Koraczu, zm. 3 stycznia 1959 w Warszawie) – polski ekonomista, profesor Uniwersytetu Poznańskiego i Uniwersytetu Warszawskiego.

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Syn Zofii z Arkuszewskich i Piotra Zaleskiego. Młodszy brat Zygmunta Zaleskiego, historyka literatury[1].

Ukończył szkołę średnią w Radomiu w 1908 i rozpoczął studia na Uniwersytecie Genewskim, które ukończył w 1912 ze stopniem licencié des sciences sociales (mention – économie politique). Następnie przez rok studiował w Paryżu w École de droit oraz w École des Études Hautes Sociales[2][3].

W 1915 był w Lozannie redaktorem działu ekonomicznego i demograficznego Encyclopaédie Polonaise, do której napisał tom II i znaczną część tomu III[3]. W 1920 na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego uzyskał stopień doktora, a w 1925 habilitację. Od 1 października tego roku był profesorem nadzwyczajnym na tym wydziale[2].

Był członkiem polskiej delegacji do Komisji Ekonomicznej Konferencji Pokojowej w Paryżu w 1919, gdzie brał udział w pracach podkomisji do spraw ceł i traktatów ekonomicznych. W latach 1926–1928 był członkiem Komisji Ekspertów ds. Skarbowych Ligi Narodów. Był dziekanem Wydziału Prawno-Ekonomicznego Uniwersytetu Poznańskiego w latach 1929–1931. Prowadził na nim wykłady ze skarbowości i prawa skarbowego oraz z ekonomii, współpracując naukowo z Edwardem Taylorem[3].

W 1938 został profesorem zwyczajnym na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie objął Katedrę Ekonomii Politycznej[2]. Podczas okupacji niemieckiej był dziekanem Wydziału Ekonomicznego tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich[3], a po aresztowaniu Romana Rybarskiego prodziekanem tajnego Wydziału Prawa UW[3].

W 1945 objął kierownictwo Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego jako prodziekan, a w maju tego roku został wybrany dziekanem. Od września 1946 przez rok był prorektorem Uniwersytetu Warszawskiego. W ramach represji ze strony władz komunistycznych został pozbawiony prawa wykładania i egzaminowania z ekonomii politycznej i historii doktryn ekonomicznych w 1949, choć mógł wykładać statystykę i demografię dla innych wydziałów. W 1953 został przeniesiony na nowo powstały Wydział Nauk Ekonomicznych[2].

Stefan Zaleski był członkiem zwyczajnym Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk od 1921, założycielem i wiceprezesem (w latach 1946–1948) Polskiego Towarzystwa, członkiem zwyczajnym Ekonomicznego, członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego oraz członkiem-korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności (od 1950)[2].

Zmarł na zawał serca 3 stycznia 1959 w Warszawie[3].

Wybrane publikacjeEdytuj

  • Démographie génerale de la Pologne (1920)
  • Prawo skarbowe Rzeczypospolitej Polskiej (1923–1924)
  • Idea słusznej płacy (1925, habilitacja)
  • Istota i rozwój naukowej organizacji pracy (1928)
  • Wpływ maszyn na bezrobocie wg poglądów ekonomistów XIX wieku (1935)
  • Wpływ postępu technicznego na bezrobocie (1937)
  • Organizacja naukowa (1939)
  • Teoria i polityka płac (1939)

PrzypisyEdytuj

  1. Stefan Zaleski h. Lubicz (ID: zi.5.151.a4), M.J. Minakowski, Wielka Genealogia Minakowskiego [dostęp 2016-10-08].
  2. a b c d e Grażyna Bałtruszajtys: Stefan Zaleski. W: Grażyna Bałtruszajtys (red.): Profesorowie Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego 1808–2008. Wyd. 1. Warszawa: Lexis-Nexis, 2008, s. 181-183. ISBN 978-83-7334-905-6. (pol.)
  3. a b c d e f Stefan Zaleski (1888–1959), Wydział Prawa i Administracji UAM [dostęp 2013-06-23] (pol.).

Linki zewnętrzneEdytuj