Otwórz menu główne

Stepan Żydek (ukr. Степан Васильович Жидек, ros. Степан Васильевич Жидек; od 1946: Stiepan (Stefan) Zieliński) (ur. 8 czerwca 1900 w Borkach Wielkich na Tarnopolszczyźnie, zm. 8 maja 1970 w Białej Cerkwi) – podpułkownik Armii Czerwonej, generał brygady w ludowym Wojsku Polskim.

Stepan Żydek, Stefan Zieliński
Степан Васильович Жидек
generał brygady
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1900
w Borkach Wielkich na Tarnopolszczyźnie
Data i miejsce śmierci 8 maja 1970
w Białej Cerkwi
Siły zbrojne Armia Czerwona, Wojsko Polskie

ŻyciorysEdytuj

Był synem Wasyla i Marii z d. Zioła, deklarował narodowość ukraińską. Do 1915 skończył 4 klasy gimnazjum w Tarnopolu i Kołomyi, 1916-1919 pisarz w armii austriackiej. Od lata 1919 żołnierz Armii Czerwonej, od jesieni 1920 dowódca batalionu. W 1924 skończył Szkołę Piechoty w Charkowie, 1925-1926 dowódca kursu w szkole czerwonych dowódców w Kijowie i Charkowie. 1926-1929 dowódca kompanii CKM, 1929-1930 komendant pułkowej szkoły młodszych dowódców, potem dowódca batalionu szkolnego w Sołniecznogorsku k. Moskwy. 1931-1933 szef sztabu 136 pułku strzeleckiego, potem 131 pułku strzeleckiego 44 Dywizji Strzeleckiej Armii Czerwonej. W 1936 skończył studia zaoczne w Akademii Wojskowej im. Frunzego w Moskwie, od 1937 szef sztabu 194 pułku strzeleckiego 65 DS.

W lipcu 1937 został aresztowany, 3 lata przebywał w zamknięciu.

W marcu 1940 (wg innych źródeł w lutym) został zwolniony z więzienia i powołany do służby wojskowej w stopniu podpułkownika. W grudniu 1940 został szefem wydziału operacyjnego 216 DS.

W latach 1941-1944 walczył na Froncie Południowo-Zachodnim m.in. jako szef sztabu 39 Dywizji Strzeleckiej i dowódca 119 pułku strzeleckiego, był 4 razy ranny podczas walk.

W lutym (wg innych źródeł w kwietniu) 1944 skierowany do służby w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR, został szefem Wydziału Operacyjnego (wg innych źródeł Wydziału Wyszkolenia Bojowego) Sztabu 1 Armii WP. Od października do grudnia 1944 był komendantem Oficerskiej Szkoły Piechoty 1 Armii WP w Lublinie, od 9 listopada 1944 w stopniu pułkownika. Później był komendantem Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 2 w Gryficach, a w grudniu 1946 został dowódcą 10 Sudeckiej Dywizji Piechoty w Kłodzku w stopniu generała brygady nadanym przez Prezydium KRN w 1947. Od maja do grudnia 1947 szef sztabu Dowództwa Okręgu Wojskowego nr III w Poznaniu, potem zastępca szefa departamentu Wyszkolenia Bojowego Dowództwa Wojsk Lądowych. W 1948 inspektor Szkół Oficerskich Dowództwa Wojsk Lądowych i komendant Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 2 w Jeleniej Górze. W grudniu 1948 zakończył służbę w Wojsku Polskim i wrócił do ZSRR.

W 1949 został przeniesiony do rezerwy, zamieszkał w Białej Cerkwi. Był wykładowcą[1].

OdznaczeniaEdytuj

i inne.

PrzypisyEdytuj

  1. П. З. Гуцал: ЖИ́ДЕК Степан Васильович (ukr.). W: Енциклопедія Сучасної України [on-line]. Інститут енциклопедичних досліджень НАН України, 2009. [dostęp 2017-01-17].

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski: Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990. T. IV: S-Z. Toruń, 2010, s. 317-319.