Stop Wooda

stop bizmutu, ołowiu, cyny i kadmu

Stop Wooda – niskotopliwy stop metali (topi się już w temperaturze 66,5 °C), srebrzystoszary, drobnoziarnisty, składający się z bizmutu, kadmu, ołowiu i cyny. Został otrzymany przez amerykańskiego dentystę Barnabasa Wooda i miał zastosowanie w stomatologii[1].

Stop ten zazwyczaj jest stosowany[potrzebny przypis]:

Zazwyczaj stop Wooda zawiera następujące proporcje metali[2]:

Zmiana proporcji poszczególnych metali w stopie ma znaczny wpływ na jego temperaturę topnienia[3].

Najniższą temperaturę topnienia (66,5 °C) ma stop zawierający dokładnie[4][5]:

  • Bi 50,1%
  • Pb 24,9%
  • Sn 14,6%
  • Cd 10,4%

Stop o takim składzie ma gęstość 9,7 g/cm³. Stop Wooda wykazuje inwersję rozszerzalności termicznej, to znaczy w pewnym zakresie kurczy się wraz ze wzrostem temperatury[5].

W literaturze

edytuj

Stanisław Lem w opowiadaniu Przyjaciel wprowadza wątek użycia stopu Wooda jako niskotopliwego lutu. Przegrzanie spoiwa powoduje awarię komputera, będącego antagonistą głównego bohatera utworu.

Zobacz też

edytuj

Przypisy

edytuj
  1. Finding aid for the Barnabas Wood Papers: MS.3459. [w:] Library of the University of Tennessee [on-line]. [dostęp 2014-09-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-06)].
  2. a b Encyklopedia techniki. Chemia. Warszawa: WNT, 1965.
  3. Donald Birchon: Dictionary of Metallurgy. Londyn: Philosophical Library, 1965.
  4. Marek Ples: Płynny metal - stop Wooda. Weird science. [dostęp 2014-10-30].
  5. a b Witold Mizerski: Tablice chemiczne. Adamantan.