Strefa Fresnela
Strefa Fresnela (czyt. „frenela”) – w radiokomunikacji (także w optyce) obszar propagowania energii sygnału radiowego znajdujący się wzdłuż linii łączącej nadajnik i odbiornik fal. Strefy Fresnela numerowane są liczbami naturalnymi, przy czym energia propagowana wewnątrz strefy pierwszej jest największa, a poza nią (w strefach o indeksach większych od 1) – maleje.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5c/FresnelSVG1.svg/500px-FresnelSVG1.svg.png)
Strefy Fresnela w przestrzeni pozbawionej przeszkód kształtem przypominają elipsoidę obrotową ulokowaną pomiędzy masztami radiowymi nadajnika i odbiornika. Jej kształt zależy od różnych czynników m.in. od częstotliwości. Im wyższa częstotliwość, tym kształt strefy Fresnela jest smuklejszy, zgodnie ze wzorem opisującym promień strefy Fresnela (będący promieniem koła przecinającego elipsoidę) w punkcie P[1]:
gdzie:
- – promień n-tej strefy Fresnela w metrach,
- – odległość od nadajnika w metrach,
- – odległość od odbiornika w metrach,
- – długość fali radiowej w metrach.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fb/Fresnel_zone_disrupted.png/270px-Fresnel_zone_disrupted.png)
Promień przekroju każdej strefy Fresnela jest najwyższy w środkowej jej części i zmniejsza się do punktu anteny na każdym końcu.
Często użyteczną informacją jest maksymalny promień pierwszej strefy Fresnela. Występuje on w połowie drogi pomiędzy nadajnikiem i odbiornikiem, czyli dla wówczas dla i
gdzie:
- – promień w metrach,
- – odległość w kilometrach,
- – częstotliwość sygnału w GHz.
Obiekty (wzgórza, drzewa, budynki itp.) znajdujące się w strefach Fresnela mają duży wpływ na propagację fali (szczególnie, jeśli znajdują się w strefie pierwszej): im jest ich więcej i im są większe, tym gorsze warunki przesyłu sygnału. Dla łączy o podwyższonej niezawodności działania cały obszar pierwszej strefy Fresnela powinien być wolny od przeszkód.
Następne (druga i kolejne) strefy Fresnela układają się koncentrycznie wokół pierwszej strefy i mają mniejsze znaczenie.
Zobacz też
edytujPrzypisy
edytuj- ↑ Bilbao i in. 2021 ↓, wzór (3), s. 245.
Bibliografia
edytuj- Jarosław Szóstka: Fale i anteny. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 2001, s. 368–369. ISBN 83-206-1414-7. (pol.).
- J. Bilbao, E. Bravo, O. Garcia, C. Rebollar i inni. Educational And Mathematical Performance Of Wireless Communication Using Wi-Fi For Different Scenarios. „IJTPE Journal”. 13 (4), s. 243–249, 12 2021. International Organization of IOTPE. ISSN 2077-3528. (ang.).