Otwórz menu główne

Tadeusz Kazimierz Kurzeja (ur. 12 stycznia 1896, zm. ?) – major żandarmerii Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych.

Tadeusz Kazimierz Kurzeja
major żandarmerii major żandarmerii
Data urodzenia 12 stycznia 1896
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Jednostki 1 Dywizjon Żandarmerii
Armia „Modlin”
Stanowiska zastępca dowódcy dywizjonu
dowódca żandarmerii armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Tadeusz Kazimierz Kurzeja urodził się 12 stycznia 1896 roku. Walczył w I wojnie światowej i wojnie z bolszewikami. W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w 6 dywizjonie żandarmerii polowej, a jego oddziałem macierzystym był Dywizjon Żandarmerii Wojskowej Nr 5 w Krakowie[1].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[2]. Przez wiele lat pełnił służbę w 5 dywizjonie żandarmerii w Krakowie[3][4][5][6]. 31 marca 1924 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[7]. Na majora awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 roku w korpusie oficerów żandarmerii[8]. W latach 1937–1939 pełnił funkcję I zastępcy dowódcy 1 dywizjonu żandarmerii w Warszawie[9].

30 sierpnia 1939 roku, zgodnie z przydziałem mobilizacyjnym, objął funkcję dowódcy żandarmerii Armii „Modlin”[10]. W czasie kampanii wrześniowej walczył na stanowisku dowódcy żandarmerii Armii „Modlin”, a następnie Armii generała brygady Emila Krukowicz-Przedrzymirskiego. 25 września 1939 roku w rejonie Wólki Łabuńskiej dostał się do niemieckiej niewoli. Następnego dnia zdołał zbiec z niewoli przy pomocy żony polskiego mechanika lotniczego. Następnie ukrywał się, korzystając z pomocy żony majora żandarmerii Bronisława Borelowskiego. 17 października 1939 roku przybył do Warszawy. 7 listopada 1939 roku został zatrzymany w „łapance” i skierowany do obozu jeńców. W niemieckiej niewoli przebywał do 29 kwietnia 1945 roku[11]. W listopadzie 1945 roku, po uwolnieniu z niewoli, dowodził 17 szwadronem żandarmerii Polskich Sił Zbrojnych[10].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj